ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ-2

Ξεχάστε τα SMS για τη EUROVISION.

Θυμηθείτε τα SOS για τον ΠΛΑΝΗΤΗ.

Στις 20:30, το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, πόλεις και χωριά σε ολόκληρο τον κόσμο θα σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα – την Ώρα της Γης– στέλνοντας ένα ισχυρό παγκόσμιο μήνυμα ότι όλοι μαζί μπορούμε να δράσουμε ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη.
Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε περισσότερες από 1000 πόλεις του πλανήτη αναμένεται να συμμετάσχουν στη φετινή «Ώρα της Γης». Με αυτόν τον τρόπο θα σταλεί ένα μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου, λίγους μήνες πριν την Παγκόσμια Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη το 2009, ότι απαιτούμε τη δέσμευσή τους για δράσεις που θα μειώσουν [δραστικά και αμετάκλητα] τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, προς όφελος του πλανήτη.

ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΟΣ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Γιατί η αγάπη -όπως την αντιλαμβάνομαι- ταιριάζει περισσότερο στους στίχους του Μιχάλη Γκανά και τη μουσική του Μίκη, παρά σε σαχλές γιορτούλες.

"Σαν καταρράχτης να ξοδευτώ..."

ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

Βαρέθηκα να ακούω κάμποσα "χρόνια πολλά" δεξιά κι αριστερά από το πρωί. Συμβουλεύτηκα λοιπόν το εορτολόγιο για να δω ποια μεγάλη γιορτή παρέβλεψα. Δε βρήκα τίποτε περισσότερο από το ότι σήμερα εορτάζει μια αξιομνημόνευτη πληθώρα οσίων. Έτσι, για να ξορκίσω και κάποια από τα ανομήματά μου, διάλεξα τον πιο διάσημο εξ αυτών (στην αγιογραφία κάτω αριστερά) για να τον παρουσιάσω, μπας και φανώ άξιος της ευχής του. Αυτόν που εορτάζουν οι πολλοί σήμερα δεν τον βρήκα .

Όσιος Αυξέντιος ο εν τω όρει.

Ο Όσιος Αυξέντιος καταγόταν από την Συρία. Έζησε στην Κωνσταντινούπολη επί αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β’ του Μικρού (408-450 μ.Χ.) και κατείχε το αξίωμα του σχολαρίου του στρατηλάτου.Η φιλήσυχη και φιλομόναχη διάθεσή του και η αγάπη του για τον ασκητικό βίο, τον οδήγησε στο να γίνει μοναχός. Εγκατέλειψε λοιπόν τις τιμές και τα αξιώματά του και αποσύρθηκε σε όρος πετρώδες της Χαλκηδόνος, την Οξεία Πέτρα, όπου και ασκήτευε, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την μελέτη και σπουδή της Αγίας Γραφής. Τόση δε ήταν η φήμη του για τις σπάνιες αρετές και την βαθιά θεολογική μόρφωσή του, ώστε προσκλήθηκε στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο, που συνεκλήθη το έτος 451 στην Χαλκηδόνα για να καταδικάσει τις κακοδοξίες του Ευτυχούς.Στο ασκητήριό του καθημερινά προσέρχονταν πολλοί, για να λάβουν την ευλογία του, μεταξύ των οποίων και πολλοί πλούσιοι που του έφερναν τροφές και δώρα.Αλλά εκείνος χρησιμοποιούσε για τον εαυτό του λίγο ψωμί για τη συντήρησή του και κερί για το παρεκκλήσι του. Τα υπόλοιπα τα διαμοίραζε στους πτωχούς. Ο σεβασμός προς τον Όσιο έγινε αιτία να ιδρυθεί στους πρόποδες του βουνού γυναικεία μονή.Ο Άγιος Θεός αξίωσε τον Άγιο Αυξέντιο του χαρίσματος της θαυματουργίας και έτσι επιτέλεσε πολλά θαύματα. Ο Όσιος κοιμήθηκε με ειρήνη μεταξύ των ετών 470-472 μ.Χ.


Στο Συναξάριο της Κωνσταντινούπολης αναφέρεται ότι το τίμιο λείψανο του Αγίου κατατέθηκε στον ευκτήριο οίκο της γυναικείας μονής που ίδρυσε και η οποία ονομαζόταν Τριχιναρία. Η Σύναξη αυτού ετελείτο στη μονή του Καλλιστράτου εντός της Κωνσταντινουπόλεως.


Απολυτίκιο.
Ήχος πλ. α’.
Τον συνάναρχον Λόγον.‘Ώσπερ φοίνιξ ηυξήνθης Πάτερ υψίκομος, δικαιοσύνης εκφέρων τους ψυχοτρόφους καρπούς, συ γαρ βίον ιερόν πολιτευσάμενος, της Εκκλησίας στηριγμός, και θαυμάτων αυτουργός, Αυξέντιε ανεδείχθης, δια παντός ικετεύων, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον.
Ήχος β’.
Την εν πρεσβείαις. Κατατρυφήσας θεόφρον της εγκρατείας, και τας ορέξεις της σαρκός χαλινώσας, ώφθης τη πίστει σου αυξανόμενος, και ως φυτόν εν μέσω του Παραδείσου εξήνθησας, Αυξέντιε Πάτερ ιερώτατε.

Επισήμανση:
"Και τας ορέξεις της σαρκός χαλινώσας" λέει το κοντάκιο προς τιμήν του οσίου, δε λέει: ξεσκιστείτε να αγοράζετε καρδούλες και μπιχλιμπίδια, μπας και αποχαλινωθούν οι ορέξεις της σαρκός!

Άντε μπράβο, με τις ξενόφερτες βουλιμίες. Όσιος Αυξέντιος που σας χρειάζεται...

ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Σκέφτηκα να κάνω μερικές αλλαγές ή -αν θέλετε- προσθήκες στο ιστολόγιο. Η αλήθεια είναι πως ο ελεύθερος χρόνος μου εξακολουθεί να πάσχει από νανισμό, δηλαδή να είναι τόσο ελεύθερος όσο και ο Νικόλαος Αρμούρης στο κεφ 21 της "Πανάκειας". Ωστόσο δεν είναι ανυπόφορα χρονοβόρο το να καθιερώσω ένα "Σχόλιο της εβδομάδας" ή να αναρτώ από το γιουτούμπι (γεν. :του γιουτουμπιού), κάποια μουσικά κομμάτια που με εκφράζουν ή τελοσπάντων μου αρέσουν τα μάλα. Για να μη σας πλακώσω στα άπερκατ με Χατζιδάκι, με το καλησπέρα, ας περιοριστώ στον -εμβριθή όσο και να'ναι- σχολιασμό της επικαιρότητας.

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ:
*Οι καιροί ου μενετοί (που για όσους βαριούνται να ανοίξουν το λεξικό σημαίνει πως δεν μπορούν να περιμένουν άλλο- οι καιροί...)

*Και οι άρρενες τηλεθεατές επίσης, θα προσθέσω εγώ. Πότε θα έρθει καλοκαίρι για να ακούσουν τις καιρικές προβλέψεις της πλέον διάσημης Πετρούλας;

*Με την κατάλληλη περιβολή, εξυπακούεται...

*Σημεία των καιρών, τα πτερόεντα, έπεα και ιμάτια ομού.

ΠΑΝΑΚΕΙΑ VI

Όταν φτάσαμε σ’ εκείνο το σημείο ο ουρανίσκος μου έκαιγε από την πιλάλα. Ένας κύκλος πολεμιστών είχε ριχτεί σε μια λυσσαλέα μάχη πάνω απ’ το σώμα του διοικητή μας και χώθηκα κι εγώ ανάμεσά τους. Η λόγχη μου ήταν άχρηστη. Την πέταξα και τράβηξα το ξιφίδιό μου από τη ζώνη, που ήταν επιμελώς τροχισμένο με ακονόπετρα. Άρχισα να χτυπώ με μανία. Η όρασή μου θόλωσε, είχα την εντύπωση ότι είχε ξαφνικά σκοτεινιάσει. Μα χτυπούσα αδιάκριτα, δεξιά κι αριστερά, σφίγγοντας την κοκάλινη λαβή με όλη μου την δύναμη, εισπνέοντας σκόνη και δαγκώνοντας χώμα, ραντίζοντας με αίμα τη γη, ξανά και ξανά, δεξιά κι αριστερά, χωρίς να κοιτώ, χωρίς να ξέρω αν σκότωνα, κι αν αυτοί που σκότωνα ήταν μουσουλμάνοι ή χριστιανοί.
Φευγαλέα περνούσαν από μπροστά μου πρόσωπα πιτσιλισμένα από αίμα, μάσκες αγωνίας, μορφασμοί πόνου, μάτια τρομαγμένα, δόντια σφιγμένα, κορμιά βρώμικα, πόδια ανοιγμένα, χέρια κομμένα, κράνη σπασμένα, θώρακες με βαθουλώματα, όπλα ορφανά, κραυγές χωρίς ηχώ και ψυχές αδειανές. Κι εγώ συνέχιζα να στριφογυρίζω μέσα στον ορυμαγδό, αλαφιασμένος, σα μύστης παγανιστικής τελετής, σαν τρελός, με το αίμα να φτάνει μέχρι το κόκαλο της λαβής και να στάζει στα δάχτυλά μου, γλοιώδες, κολλώδες και ζεστό. Κάποια στιγμή τα ίδια αυτά δάχτυλα άνοιξαν μόνα τους, κι άφησαν τι ξιφίδιο να πέσει στα πόδια μου. Πήγα να σκύψω να το πάρω μα δε μπόρεσα. Για τον ίδιο λόγο που το είχα χάσει. Και ο λόγος αυτός ήταν ο πόνος. Ένας βαθύς, οξύς πόνος που έκανε τον αέρα στα πνευμόνια μου να ξεραθεί. Ένας πόνος που ξεκινούσε από την πλάτη μου και που έσχιζε σαν κεραυνός όλο μου το σώμα στα δυο. Πήγα να πω «μάνα», μα πριν προλάβω σωριάστηκα στο έδαφος.

Μετά έσβησαν όλα τα κεριά του κόσμου.

[Απόσπασμα από την "Πανάκεια", φωτογραφία από το Ιστορικό Μουσείο της Βαλέτας]

Διαγωνισμός Λύσης 2009-01-25, ISC 2009

Ο Διεθνής Μαιτρ Χάρης Φουγιαξής, υπεύθυνος για την διοργάνωση του Πέμπτου Διεθνούς Διαγωνισμού Λύσης Σκακιστικών Προβλημάτων (ISC 2009) στην Ελλάδα (Greece), ανακοίνωσε τα προσωρινά αποτελέσματα για τους Έλληνες λύτες, όπου όλοι οι συμμετέχοντες διαγωνίστηκαν στην πρώτη κατηγορία προβλημάτων (την δύσκολη) :

01 Κώστας Πρέντος (Kostas Prentos) 49,5 βαθμοί σε 237 λεπτά.

02 Παναγής Σκλαβούνος (Panagis Sklavounos) 26 β, 238 λ.

03 Ανδρέας Παπασταυρόπουλος (Andreas Papastavropoulos) 25,5 β, 240 λ.

04 Παναγιώτης Κονιδάρης (Panagiotis Konidaris) 25 β, 240 λ.

05 Δημήτρης Σκυριανόγλου (Dimitris Skyrianoglou) 22,5 β, 219 λ.

06 Λευτέρης Μαρκεσίνης (Lefteris Markesinis) 21 β, 238 λ.

07 Γεώργιος Σπυρόπουλος (Georgios Spyropoulos) 19 β, 240 λ.

08 Εμμανουήλ Μανωλάς (Emmanuel Manolas) 15,5 β, 240 λ.

09 Γεώργιος Φινοκαλιώτης (Georgios Finokaliotis) 12,5 β, 145 λ.

10 Αθανάσιος Σπηλιάδης (Athanasios Spiliadis) 12 β, 240 λ.

11 Ιωάννης Γαρουφαλίδης (Ioannis Garoufalidis) 11,5 β, 240 λ.

12 Παντελής Λυκουριώτης (Pantelis Lykouriotis) 11 β, 208 λ.

13 Φίλιππος Τερζής (Philippos Terzis) 11 β, 240 λ.

14 Αγγελική Μαυρομάτη (Angeliki Mavromati) 10 β, 233 λ.

15 Ηλίας Γεωργάκης (Ilias Georgakis) 10 β, 240 λ.

16 Κωνσταντίνος Σμπούκης (Konstantinos Sboukis) 10 β, 240 λ.

17 Ευάγγελος Πετρίδης (Evaggelos Petridis) 9,5 β, 240 λ.

18 Κωνσταντίνος Μουρούτης (Konstantinos Mouroutis) 5 β, 178 λ.

19 Δημήτριος Γεωργόπουλος (Dimitrios Georgopoulos) 5 β, 240 λ.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες!

ΠΑΝΑΚΕΙΑ V

Είχα μάθει μάλιστα κι εκείνο το παιχνίδι, το σκάκι, που όλο και πιο πολύ είχε αρχίσει να παίζεται μεταξύ ιπποτών και στρατιωτών. Βλέπετε, ο Λα Βαλέτ είχε κόψει με το μαχαίρι τις άσωτες συνήθειες στους άντρες του, δηλαδή αυτές της οινοποσίας και των τυχερών παιχνιδιών. Το σκάκι δεν ανήκε σε αυτές τις αποκλίσεις κι έτσι με μαγνήτισε. Όχι βέβαια τόσο που να γίνω σοβαρός παίκτης, μα αρκετά ώστε να αγοράσω μια ξυλόγλυπτη σκακιέρα την οποία έκανα δώρο στην Αντέλια, μαθαίνοντας της και τους κανόνες. Μερικές φορές την κουβαλούσε μαζί της και διασκεδάζαμε παίζοντας. Δεν ήταν ισχυρή παίκτρια, μα την άφηνα συχνά να με κερδίζει μόνο και μόνο για να βλέπω το χαμόγελο να αστράφτει στο πρόσωπό της και να κάνει σα μικρό παιδί.

Η χαρά που αντλούσε από το σκάκι με έκανε κι εμένα ευτυχισμένο. Κάποτε μάλιστα που επισκέφτηκε το νησί της Μάλτας μια Ιταλίδα ζωγράφος, η Σοφονίσμπα Ανγκουίζολα, ο Εσδρά την είχε πληρώσει αδρά για να φτιάξει το πορτραίτο της κόρης του μπροστά σε μια σκακιέρα. Δεν είδα τον πίνακα παρά πολύ αργότερα. Στο αριστερό μέρος η αγαπημένη μου κοιτά προς το θεατή έχοντας τα κρινένια της δάχτυλα ακουμπισμένα πάνω στα πιόνια. Φοράει ένα όμορφο κόκκινο μπροκάρ φόρεμα με λευκή δαντέλα στα μανίκια. Παίζει με τα λευκά, όπως λευκή ήταν όλη η ζωή της κι έχει αφαιρέσει μόλις, ένα μαύρο πιόνι από την αντίπαλό της, που δεν είναι άλλη από την εξαδέλφη της Σάρα. Ένα μικρότερο κορίτσι στο κέντρο του πίνακα χαμογελάει με τη σαστισμάρα της ηττημένης, ενώ η καλοσυνάτη βάγια της παρακολουθεί από το δεξί άκρο του πίνακα. Τα κορίτσια παίζουν κάτω από μια βελανιδιά, ενώ στο βάθος διακρίνεται το καμπαναριό του Αγίου Παύλου και η ακρόπολη του Γκότζο.

Η σκακιέρα του πίνακα δεν είναι άλλη απ’ αυτή που της είχα χαρίσει και το βλέμμα της Αντέλια, έξυπνο, γοητευτικό και σπιρτόζικο, όπως ακριβώς το είχα δει εκατοντάδες φορές όταν έσκυβα για να τη φιλήσω. Όπως και να’ χει η Αντέλια δεν ήταν η μόνη που είχε τη χαρά να δει το πρόσωπό της σε έναν πίνακα ζωγραφικής. Μα θα μου επιτρέψει η ευγένειά σας να μιλήσω γι’ αυτό στην ώρα του. Γιατί οι ανέμελες στιγμές στο νησί της Μάλτας δεν έμελλε να κρατήσουν για πάντα.