ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΔΕ ΛΕΩ

Έχει πρόβλημα η Μέρκελ, δε λέω. Άμα μας σπρώξει κι άλλα δανεικά, χάνει τις εκλογές. Άμα δε μας τα χώσει, χάνει τις τράπεζές της. Ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη η καγκελάριος. Ούτε ψύλλος στον φακιδιασμένο κόρφο της δε θα' θελα να' μουνα. Και που είμαι Έλληνας αρκετό είναι.

Έχει πρόβλημα ο ΓΑΠ, δε λέω. Ήρθε στο Μεγανήσι και δεν πρόλαβε να κάνει λίγο κανό. Πήγε στη Λευκάδα και αυτοί που τον γιούχαραν ήταν περισσότεροι απ' όσουν πήγαν να  σφίξουν το μαλθακό χέρι του. Δεν είναι ζωή αυτή. Να θες να κατουρήσεις σε ένα θάμνο ως φυσιολάτρης και να πρέπει να σε περικυκλώνουν πέντε κλούβες ΜΑΤ. Θα πάθει κατακράτηση ούρων στο τέλος.

Έχει πρόβλημα ο Μπερλουσκόνι, δε λέω. Του κάνουν κριτική οι αριστεροί Ιταλοί, οι οποίοι, όπως δήλωσε ο Καβαλιέρε, είναι άπλυτοι. Λες και δεν του έφταναν οι δικές του βρωμοδουλειές. Δεν είναι δυνατόν να ζεις σε μια χώρα που ζέχνει απ' άκρη σ' άκρη. Άντε μετά να σε πλησιάσει καμιά Ρούμπι, να' χεις αποκούμπι.


Έχει πρόβλημα ο Λοβέρδος, δε λέω. Από τη μια σου λέει, εντάξει, να τα κλείσω τα μισά νοσοκομεία, αλλά άμα μου τύχει καμιά στραβή σαν την άλλη φορά στη Βέροια και δεν έχω νοσοκομείο σε απόσταση πεντακοσίων χιλιομέτρων τί θα απογίνω; Και οι καιροί είναι δύσκολοι για την εύθραυστη υγεία των υπουργών.

Έχει πρόβλημα ο Ναότο Καν, δε λέω. Θα πρέπει να παραιτηθεί από τις πρωθυπουργικές απολαβές του, για λόγους ευθιξίας. Θα πεθάνει στην ψάθα ο Ιάπωνας. Ίσως μάλιστα να πεθάνει και από ραδιενεργά τρόφιμα ακόμα νωρίτερα. Μα είναι ζωή αυτή, να πεθαίνεις από την ανακάλυψη μιας μαλακισμένης Πολωνίδας;

Έχει πρόβλημα ο Καρατζαφέρης, δε λέω. Ναι μεν υπάρχει η βουλευτική ασυλία, αλλά η γραβάτα του βουλευτή τον εμποδίζει να βγει φανερά με τους σιδηρολοστούς στην πλατεία Βικτωρίας. Αναγκάζεται έτσι να βγαίνει λάθρα, με τα σκοτάδια και μεταμφιεσμένος, αλλά εκείνη την ώρα ελάχιστους μετανάστες μπορεί να βρει κανείς για να τσακίσει. Χώρια που τους καλύτερους τους έχουν περιλάβει από νωρίς οι χρυσαυγίτες. Τα κακά του επαγγέλματος.

Έχει πρόβλημα ο Ομπάμα, δε λέω. Βρήκε η CIA το σπίτι του Μπιν Λάντεν τίγκα στην τσόντα. Γιατί ρε πούστη μου τέτοια αδικία! Ο πρόεδρος των ΗΠΑ να μην προλαβαίνει να απολαύσει τα προϊόντα της εγχώριας βιομηχανίας αιχμής και ο ορκισμένος εχθρός του να περνάει ζάχαρη...Είναι να μην εκδικηθεί όλους τους Άραβες;

Έχει πρόβλημα ο Σαμαράς, δε λέω. Λίγο είναι να εφαρμόζουν άλλοι το πρόγραμμα που θέλεις να εφαρμόσεις ο ίδιος; Λίγο είναι να τρέχεις μόνος σου και να βγαίνεις πάντα δεύτερος; Λίγο είναι να περιμένεις το φρούτο να πέσει, ξέροντας ότι όταν πέσει, θα σου πέσει στο κεφάλι; Αυτά είναι βάσανα...

Έχει πρόβλημα ο Σαρκοζί, δε λέω. Κυκλοφορούν φήμες ότι η Κάρλα είναι έγκυος. Σου λέει, εγώ δε φτάνω εκεί πάνω ούτε με σκάλα, ποιός κερατάς ανέβηκε; Χώρια που υπάρχει πάντα η υποψία να την γκάστρωσε η Μέρκελ, οπότε ποιος ξέρει τι θα βγει. Ανατριχίλα.

Έχουν πρόβλημα κι οι ΜΑΤατζήδες, δε λέω. Ακόμα και τον τελευταίο λεγεωνάριο τον άφηναν να σκοτώνει που και που. Αυτοί δεν τολμούν να προκαλέσουν μια μικρούλα υπαραχνοειδή αιμορραγία, να τσακίσουν έναν τόσον δα μικρό αυχένα, να βουλώσουν μερικούς ασήμαντους λαιμούς με χημικά, και τους κράζουν όλοι. Πουτάνα ζωή. Δε θα σε στριμώξουν σε κάνα πεζοδρόμιο;Θα βλαστημήσεις την ώρα που γεννήθηκες.

Έχουν πρόβλημα οι Έλληνες, δε λέω. Πάνε να πετάξουν ένα γιαουρτάκι και το σκέφτονται δεύτερη φορά. Ξέρετε πόσο έχουν πάει τα γαλακτοκομικά; Θέλουν να γιουχάρουν και διστάζουν. Οι καραμέλες για τον λαιμό δεν συνταγογραφούνται πλέον. Θέλουν να κατέβουν στην πορεία και κολώνουν. Γιατί έναν καφέ, ένα σάντουιτς κι ένα μπουκαλάκι νερό θα το πάρεις, δεν θα το πάρεις; Για να μην πούμε για την φθορά στις σόλες.

Έχω πρόβλημα κι εγώ, δε λέω. Από τη μέρα που συνάντησα τον ΓΑΠ, όλο κάτι περίεργα όνειρα βλέπω. Ότι λέει μαθαίνω στα παιδιά μου ξένες γλώσσες για να την κοπανήσουμε, αλλά τα σύνορα είναι πάντα κλειστά με τοίχους. Ότι τα στέλνω στο σχολείο, αλλά εκεί δεν υπάρχει πια κανένα κτίριο. Ότι τα μαθαίνω να φτιάχνουν μολότωφ, αλλά δεν έχουμε λεφτά να αγοράσουμε πετρέλαιο. Ότι τα βγάζω βόλτα και κάθε δέκα μέτρα συναντάμε τον Στρος-Καν που τους κάνει "μπου!" και βάζουν τα κλάματα. Πρέπει να πάψω να ονειρεύομαι.

Έχει πρόβλημα και το βιβλίο της Ιστορίας, δε λέω. Και δεν εννοώ το σχολικό, ούτε την περίπτωση της Ρεπούση. Εννοώ την Ιστορία την πόρνη, με κεφαλαίο. Κι έχει πρόβλημα αυτό το βιβλίο γιατί τις γραμμές τις γράφουν όσοι κρατούν στα χέρια τους τις σφραγίδες, τις πένες και τα μελάνια. Αυτό όμως που πάντα ξεχνούν όσοι γράφουν το βιβλίο της Ιστορίας είναι το ότι τις σελίδες τις γυρνάει ο λαός.

Σαλιώστε τα δάχτυλά σας παιδιά μου.

ΣΧΟΛΙΑ (ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ)

-Καιρό έχω να δω παπούτσι να υπερίπταται και ανησυχώ. Βέβαια αυτά που έχουν πέσει έως τώρα (πχ. στον Μπους τζούνιορ, ή στον ΓΑΠ) δεν βρήκαν στόχο. Σε αντίθεση με το ιταλικό αγαλματίδιο στον Μπερλουσκόνι. Ή πρέπει να εκπαιδευτούμε καλύτερα οι ρίπτες υποδημάτων ή αλλιώς κινδυνεύουμε να το γυρίσουμε στα μπιμπελό. Κρούω τον κώδωνα του κινδύνου.

-Έπαιρνε λέει ναρκωτικά ο Μπουτάρης. Ε, καλά, κάτι μας είπες τώρα. Έπαιρνε και ο Ομπάμα και ο Τσώρτσιλ και ο Φρόυντ και ο Λένον (με όμικρον) και ο Κέρουακ και η Τζούντυ Γκάρλαντ και ο Στήβενσον και ο Μπάροους και ο βασιλιάς Γεώργιος ο Ε’ και ο Χάξλεϋ και η Αναίς Νιν και ο Λιούις Κάρολ και η Εντιθ Πιαφ και ο Άντυ Γουόρχολ μη σου πω και ο Σέρλοκ Χολμς. Το καλό με όλους αυτούς ήταν ότι δε σκέφτηκαν ποτέ να γίνουν δήμαρχοι συμπρωτευούσης.

-Ρεκόρ ομαδικού σεξ με 500 άτομα λέει έκαναν οι Ιάπωνες. Και δε σου γεμίζουν το μάτι ρε παιδί μου… Σωστοί πάντως. Η οικονομική κρίση θέλει καλοπέραση. Και μόνο μια φτηνή καλοπέραση έχει απομείνει (εκτός από το σκάκι).

-Νέο κόμμα ο Αλαβάνος μαθαίνω. Χώρια που κάτι ψήνουν και οι Λαφαζάνης, Στρατούλης. Στράτα-στρατούλα πάει η Αριστερά. Να τα εκατοστήσει (τα κόμματα, γιατί τα χρόνια, χλομό)!

-Βρε καλώς την Ιρλανδία! Κάτσε, κάτσε! Σα στο σπίτι σου! Τι να σε τρατάρουμε; Μην αγχώνεσαι καλέ, σε λίγο θα έρθει και η Πορτογαλία. Η Ισπανία πήρε τηλέφωνο και είπε ότι θ’ αργήσει κομματάκι, αλλά στο τέλος θα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα! Μέχρι και μπριτζ που παίζουμε! Με δανεικά εννοείται.

- Το πιο θερμό έτος από το 1850 κι εδώ θα είναι το φετινό. Τώρα αυτό οφείλεται στους 500 Ιάπωνες που λέγαμε, στα μέσα-έξω του ΔΝΤ ή στα διπλωματικά έγγραφα των ΗΠΑ που βγήκαν στη φόρα στο Wikileaks; Σε κάθε περίπτωση, τσόντα είναι η αιτία.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ

Ιστορική φωτογραφία αρχείου.





Διακρίνεται το Δ.Ν.Τ. αρματωμένο να εισβάλει στο Δημόσιο Τομέα. Πίσω απ' τα σκουριασμένα κάγκελα του πάλαι ποτέ κράτους, πλήθος δημοσίων υπαλλήλων εκλιπαρεί να μην απολυθεί, τουλάχιστον μέχρι να αποπληρώσει τις δόσεις του εξαντλητικού δανείου. Σε πρώτο πλάνο ο εκπρόσωπος του Σ.Ε.Β. εμψυχώνει την τρόικα, ώστε να φανεί αμείλικτη.

Άλλοι καιροί, θλιβεροί. Μόνο τα συνθήματα παραμένουν αναλλοίωτα.

Αυτό είναι το κακό με τα συνθήματα. Είναι πιο συνεπή από τους ανθρώπους.

ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΝ ΦΑΡΜΑΚΑ!

Η φράση του τίτλου δεν είναι τυχαία. Την εκστόμισε γιαγιά προ ημερών στο φαρμακείο, σαν κατάρα για την κυβερνητική πολιτική και για τις απάνθρωπες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Οι εξελίξεις στη χώρα είναι τραγικές. Η λαίλαπα δεν άφησε φυσικά απέξω κανέναν. Ας μου επιτραπεί να αναφερθώ στα καθ' ημάς. Σήμερα και αύριο όλα τα φαρμακεία της χώρας βάζουν λουκέτο. Το Σάββατο θα αποφασιστεί η συνέχιση των κινητοποιήσεων. Κι αυτό εξαιτίας της γενικότερης κατάστασης, αλλά και λόγω κρίσιμης παραγράφου που προστέθηκε αιφνιδιαστικά (νύχτα) στο άθλιο νομοσχέδιο και που βάζει μπουρλότο στα θέμελα του φαρμακευτικού συστήματος. Μετά την αύξηση της φορολόγησης, την αύξηση του ΦΠΑ και την δραματική μείωση των τιμών των φαρμάκων, η κυβέρνηση θα προσχωρήσει τόσο στο άνοιγμα του φαρμακευτικού επαγγέλματος, όσο και στην δραστική μείωση του ποσοστού κέρδους των φαρμακείων. Casus belli, τελεία και παύλα.

Ας μη βιαστεί κάποιος να μου καταλογίσει ότι προσπαθώ να υπερασπιστώ συντεχνιακά κεκτημένα. Κι αυτό γιατί τα νέα μέτρα θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στην ολοσχερή καταστροφή του συστήματος υγείας και θα στραφούν σε σύντομο χρονικό διάστημα εναντίον του Έλληνα ασφαλισμένου. Θα εξηγήσω το πώς και το γιατί.

Εδώ και πολλά χρόνια ο Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος (ΠΦΣ) έχει καταθέσει στοιχεία, έρευνες, προτάσεις και υπομνήματα για τον εξορθολογισμό της φαρμακευτικής δαπάνης. Προτάσεις που έχουν να κάνουν με τον έλεγχο της συνταγογράφησης, τις ασύλληπτες ρεμούλες των νοσοκομείων, τα γενόσημα φάρμακα, την μηχανοργάνωση του συστήματος κτλ. και που οδηγεί (με το νι και με το σίγμα) σε μείωση του κρατικού κόστους κατά 1,8 δις ευρώ ετησίως! Στου κουφού την πόρτα...

Αντί αυτών, ξεσκίζει τους φαρμακοποιούς στην φορολόγηση και αυξάνει (και θα αυξήσει ξανά) το ΦΠΑ, τη διαφορά του οποίου επωμιζόμαστε αφού η τιμή του φαρμάκου είναι σταθερή. Από 1η Μάη μειώνει και τις τιμές των φαρμάκων μέχρι και 27%. Αυτό για ένα φαρμακείο που έχει στοκ στα ράφια του (υποχρεωτικά και δια νόμου) σημαίνει άμεσες απώλειες από 7-15.000 ευρώ. Όμως όλα αυτά οι φαρμακοποιοί τα έκαναν γαργάρα αφού το αισθάνθηκαν (κακώς λέω εγώ) ως τη δική τους συνεισφορά στην υποτιθέμενη οικονομική κρίση.

Τα νεογέννητα μέτρα όμως τείνουν να γίνουν εξοντωτικά. Το άνοιγμα του επαγγέλματος μας δεν είναι ένα βήμα προόδου, είναι πολλά βήματα πισωγυρίσματος με τελικό θύμα τον απλό πολίτη. Ο στόχος του ΔΝΤ (αυτοί δε μας κυβερνάνε;) είναι η μεσοπρόθεσμη απελευθέρωση τνω τιμών των φαρμάκων (αντί της κρατικής -χαμηλής-διατίμησης). Ταυτόχρονα, με το άνοιγμα, θα εισρεύσουν στο σύστημα, όχι πια πτυχιούχοι φαρμακοποιοί μα λαμόγια επιχειρηματίες, που δε θα έχουν καμιά σχέση με την επιστήμη. Δηλαδή, για να το πω λαϊκά, τα φάρμακα θα τα πουλάει σε όποια τιμή θέλει ένα είδος Super Market, δίπλα στις μπαταρίς, τις ομπρέλες, τα τυριά και τα ποτά. Αυτό θα έχει άμεσο όφελος για τα ασφαλιστικά ταμεία, αφού αυτά θα απιτήσουν εκπτώσεις στα φάρμακα. Τα λαμόγια θα ρίξουν τεχνητά και προσωρινά τις τιμές και οι κοινοί φαρμακοποιοί θα χάσουν τη δουλειά τους, αφού δε θα μπορούν να αντέξουν σε μια τέτοια διαδικασία ανταγωνισμού. Το ίδιο δηλαδή που γίνεται με τα μπακάλικα μπροστά στα κολοσσιαία Super Market. Όταν όμως θα κλείσουν -μοιραία- τα 2/3 των φαρμακείων, οι πτυχιούχοι φαρμακοποιοί θα γίνουν υπάλληλοι των επιχειρηματιών ή θα αλλάξουν επάγγελμα. Συντοχρόνως, οι απελευθερωμένες τιμές θα αρχίσουν να παίρνουν την ανιούσα και τα ταμεία στο τέλος θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά. Στο τέλος αυτού του σκοτεινού διαδρόμου, κάποιοι πλούσιοι θα έχουν πλουτίσει ακόμα περισσότερο, τα ασφ. ταμεία θα βρίσκονται ξανά σε αδιέξοδο, οι φαρμακοποιοί δε θα μπορούν πια να υψώνουν αναχώματα στο τσουνάμι και οι ασφαλισμένοι θα παίρνουν φάρμακα μόνο αν έχουν λεφτά, ειδάλλως θα ψοφάνε. Σενάριο fiction; Καθόλου. Δρομολογημένο σχέδιο της επόμενης πενταετίας. Ρωτήστε και στο Υπουργείο Ανάπτυξης (που ρώτησε και ο ΠΦΣ), να δείτε ότι μιλάνε για 4500 φαρμακεία, εκεί που σήμερα είναι 10500. Φαρμακεία χωρίς φαρμακοποιούς φυσικά.

Γιατί όμως οι φαρμακοποιοί δε φταίνε καθόλου για το χάλι στον χώρο της υγείας; Να το εξηγήσω όσο πιο συνοπτικά μπορώ.

α) Το ποσοστό κέρδους ενός φαρμακείου κυμαίνεται από 10-12%. Ο μέσος όρος στην Ελλάδα είναι 10,8% και όχι 35%, όπως επί ημερών διατυμπάνιζαν κάποια δημοσιογραφικά σκουλήκια, ευρισκόμενα σε διατεταγμένη υπηρεσία. Το ποσοστό αυτό ίσα που αρκεί για την επιβίωση ενός μέσου φαρμακείου (πχ ενός συνοικιακού της Αθήνας). Μείωσή του σημαίνει λουκέτο.

β) Οι φαρμακοποιοί είναι οι μόνοι που καταβάλουν το ΦΠΑ πριν ακόμα το εισπράξουν από τα Ταμεία. Είναι οι πρώτοι στη λίστα των επαγγελμάτων με ειλικρινείς φορολογικές δηλώσεις (μηδενική φοροδιαφυγή) αφού, εκ των πραγμάτων, για να πληρωθούν, κόβουν τιμολόγια στα Ταμεία.

γ) Το φαρμακείο πιστώνει επ' αόριστον και αγόγγυστα το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας, δεκαετίες τώρα, επιτρέποντας σε κάποιους να ασκούν πολιτική με τα λεφτά των φαρμακοποιών.

δ)Το φαρμακείο λειτουργεί και παρέχει υπηρεσίας σε 24ωρη βάση, σε γιορτές και αργίες, χωρίς προσαύξηση των τιμών του και χωρίς πληρωμή των υπερωριών του. Η 24ωρη βάση και οι 365 μέρες το χρόνο, για το δικό μου φαρμακείο πχ, που είναι το μόνο στο νησί, δεν είναι σχήμα λόγου, είναι απλά ένα γεγονός. Το κινητό μου έχει να κλείσει 12 χρόνια.

ε)Σε κάθε ελληνικό φαρμακείο αντιστοιχούν 950 κάτοικοι, όταν σε άλλα κράτη της ευρωζώνης οι αναλογίες είναι από 3-10.000/ φαρμακείο. Προς τί η απελευθέρωση του επαγγέλματος, αν όχι για να εξαφανιστούν τα μισά;

στ)Η φαρμακευτική δαπάνη δεν καταλαμβάνει παρά το 21% της συνολικής υγειονομικής δαπάνης για το κράτος. Ούτε κουβέντα όμως για τα κυκλώματα των βιομήχανων, των εταιριών, των μανατζαραίων των νοσοκομείων και κάποιων γιατρών που λυμαίνονται τη νοσοκομειακή περίθαλψη, τις κλινικές και παρακλινικές εξετάσεις, την τεράστια διακίνηση ακριβών νοσοκομειακών φαρμάκων, των βοηθημάτων και των παραφαρμακευτικών υλικών. Το ξύλο δεν το τρώει ο γάϊδαρος, αλλά το σαμάρι.

ζ) Η φαρμακευτική βιομηχανία με τον ν.3457/2006 χρωστάει 400 εκ. ευρώ στο κράτος μόνο την τελευταία τριετία, ενώ το κράτος χρωστάει τους τελευταίους μήνες 300 εκ. ευρώ στους φαρμακοποιούς, μόνο από τον ΟΠΑΔ! Επιπρόσθετα, από την λιανική τιμή ενός φαρμάκου, το 63% πηγαίνει ως καθαρό κέρδος στην τσέπη του βιομήχανου! Όταν η υπουργός τους κάλεσε για να συζητήσει ενδεχόμενη μείωση του υπέρογκου κέρδους τους, μόνο που δεν την έδειραν. Ο κυρ-Γιαννακόπουλος μάλιστα -που λεφτά για πράσινα σώβρακα και φανέλες του περισσεύουν και με το παραπάνω- απείλησε με φυγή της εταιρίας του στην Τουρκία. Και η Κατσέλη έγινε Κάτσε-καλή, κοτούλα δηλαδή. Εμ, βέβαια. Αφού οι ίδιοι είναι που τους χρηματοδότησαν τον προεκλογικό αγώνα και στηρίζουν με τις διαφημίσεις και τα κεφάλαιά τους τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια των εκάστοτε κυβερνώντων. Με τους ίδιους βιομήχανους έχουν φιλίες και κάνουν διακοπές με πολυτελείς θαλαμηγούς σε ελληνικά νησιά, όπως το Μεγανήσι. Δεν τα βάζεις εύκολα διάολε με τους κολλητούς σου!

Εδώ είναι η ώρα να ξεκαθαρίσουμε κάποια πραγματάκια. Σαφώς και οι φαρμακοποιοί θα πρέπει να υποφέρουν ανάλογα με όλους τους άλλους Έλληνες, ακόμα κι αν δε συμμετείχαν (όπως εξάλλου ισχύει για τους περισσότερους Έλληνες) στη διόγκωση του εξωτερικού χρέους. Σαφώς και οι τιμές των φαρμάκων θα πρέπει να είναι όσο πιο χαμηλές γίνεται γιατί αυτό βοηθάει τον απλό κοσμάκη με τον οποίο συμπάσχουμε καθημερινά, ειδικά όταν μας φεσώνει μέχρι το τέλος του μήνα που θα πάρει την πενιχρή του σύνταξη. Σαφώς και οι φαρμακοποιοί πρέπει, ακόμα και κάτω από τις μεγαλύτερες αντιξοότητες, να συνεχίσουν ευσυνείδητα το έργο τους. Ένα έργο που, να σημειωθεί, κάνει οικονομία στο κράτος. Όχι μόνο είμαστε σύμβουλοι υγείας, όχι μόνο μετράμε πιέσεις, ζάχαρα ή ρυθμίζουμε δόσεις και ελέγχουμε αλληλεπιδράσεις, όχι μόνο γνωρίζουμε το ιστορικό του ασθενούς και δίνουμε τις πρώτες βοήθειες (προσωπικά, είχα την τύχη να σώσω δύο ανθρώπινες ζωές αυτά τα 12 χρόνια), αλλά και αποτελούμε κυματοθραύστη για μια σωρεία μικροπεριστατικών που αλλιώς θα έσπευδαν στο ΕΣΥ. Είναι ακόμα σαφές ότι έχουμε δεχτεί απανωτά πλήγματα, και όχι μόνο οικονομικά και τα έχουμε καταπιεί αμάσητα. Ίσαμ' εδώ όμως!

Αυτό που δεν νοείται και που σε καμιά περίπτωση δε θα επιτρέψουν οι ΦΣ της χώρας είναι το να εξευτελιστεί ο φαρμακοποιός ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Δε θα δεχτούμε επουδενί να πωλούνται φάρμακα δίπλα στα παριζάκια (πιθανόν και από την ίδια πωλήτρια), ούτε να διακινούνται αυτά από επικίνδυνα ανειδίκευτους ή αστοιχείωτους σκιτζήδες με μόνο στόχο το ξεζούμισμα και όχι την ίαση του ασθενούς. Σε καμία περίπτωση δε θα γίνουμε υπαλληλίσκοι σε ξένα (φύσει και θέσει) φαρμακεία. Ούτε θα υποστούμε την καταβαράθρωση της αρχαίας μας επιστήμης και την υποβάθμισή της σε επίπεδο στυγνής εμπορευματοποίησης ενός κοινωνικού αγαθού, όπως χαρακτηρίζει το Σύνταγμα το φάρμακο. Και τέλος, δε θα πάψουμε να είμαστε άνθρωποι στην υπηρεσία άρρωστων συνανθρώπων μας, και μάλιστα εκείνοι ακριβώς που έχουν δώσει όρκο να προστατεύουν και να διαφυλάσσουν τη δημόσια υγεία. Όπως έδειξε και η σημερινή μας Γενική Συνέλευση, θα αγωνιστούμε μέχρις εσχάτων. Αν είναι απαραίτητο, θα ιδρώσουμε και θα ματώσουμε τους πάγκους μας. Μέχρι πότε; Αν χρειαστεί, λέω εγώ, μέχρι να δω τον τελευταίο βουλευτή να κρεμιέται με τα άντερα του τελευταίου φαρμακοβιομήχανου. Ή μέχρι να δω τον τελευταίο εκπρόσωπο του ΔΝΤ να ξεψυχάει σπαρταρώντας από τις παρενέργειες μιας φούχτας χαπιών.

Δε με νοιάζει αν θα πεινάσουν τα παιδιά μου σήμερα. Με νοιάζει μόνο να μην ντρέπονται για τον πατέρα τους αύριο.

Υ.Γ. Ραντεβού στους δρόμους.

ΕΠΙ ΑΣΠΑΛΑΘΩΝ

«Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα κι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη ...

Γαλήνη.
- Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ' αυλάκια·
τ' όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"Τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι".

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
ο Παμφύλιος Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.»

Γιώργος Σεφέρης

31 του Μάρτη 1971

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ

Ποτάμι βουερό ο χρόνος. Ασύλληπτη έννοια ο έρημος τόπος που ανοίγει αέναα μπροστά μας. Η μόνη αποτίμηση του χρόνου που μπορεί να γίνει είναι αυτή που αφορά στα ραγίσματα πάνω στο γυαλί της ζωής μας. Κάθε επέτειος δεν κάνει τίποτε άλλο από το να μετράει ραγισματιές και να στιλβώνει μνήμες. Τούτο το χωνευτήρι δεν αφήνει άφθαρτους μήτε τους ήρωες. Και να τι απέγιναν μερικοί από τους τελευταίους μας.

Τη νύχτα της 17ης Νοέμβρη του 1973 ένας άνθρωπος στο μπαλκόνι του τότε ξενοδοχείου "Ακροπόλ Παλλάς" (σήμερα είναι κρατικό κτήριο), κινηματογραφούσε συγκλονισμένος τα τεκταινόμενα στην Πατησίων, μπροστά στο Πολυτεχνείο. Τα αμοντάριστα πλάνα φυγαδεύτηκαν μετά στην Ολλανδία για να διασωθούν από την χουντική λογοκρισία. Το φιλμ παίχτηκε δύο μέρες αργότερα και τράβηξε τα βλέμματα του εκτός Ελλάδας κόσμου. Το ίδιο φιλμ αποτέλεσε το ντοκιμαντέρ "Εδώ Πολυτεχνείο", που βρίσκεται ολόκληρο (κάπου 95') στα αρχεία της ΕΡΤ, μα που προβάλεται μόνο αποσπασματικά.

Ο άνθρωπος εκείνος που φιλμάρισε τη συγκλονιστική στιγμή όπου το τανκ συνθλίβει την πύλη του Πολυτεχνείου ήταν ένας Ολλανδός δημοσιογράφος, ανταποκριτής στην Ελλάδα, ο Άλμπερτ Κουράντ (ή Κοεράντ). Σήμερα, μακριά από την ελληνική πραγματικότητα, ζει ως συνταξιούχος στη χώρα του. Ο κύριος Κουράντ όμως είχε ελληνίδα γυναίκα και απέκτησε έναν γιο που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Περισσότερα δεν γράφω για το γιο, αφενός γιατί μπορεί να επέμβει η Αντιτρομοκρατική, αφετέρου γιατί με απείλησε ότι θα "χακάρει" το μπλογκ μου. Να πω μόνο ότι έχω το προνόμιο να με τιμάει με τη φιλία του.

Στο φιλμ ακούγονται και οι τρεις φωνές των εκφωνητών του ραδιοσταθμού που είχε στηθεί από τους φοιτητές. Δύο αντρικές και μια γυναικεία. Ήταν ο Δημήτρης, ο Λάμπρος και η Μαρία.

Η πρώτη ανδρική φωνή, περισσότερο γνωστή, ανήκει στον Δημήτρη Παπαχρήστο, συγγραφέα, αρθρογράφο στο ΕΘΝΟΣ και παραγωγό ραδιοφώνου (τι άλλο;!). Πρόκειται για τον άνθρωπο που τις προάλλες συνέλαβαν τα ΜΑΤ επειδή αντέδρασε για την παρέμβασή τους σε χώρο όπου γινόταν παρουσίαση βιβλίου. Τι είχες Δημήτρη, τι είχα πάντα... Έχει γράψει δύο ποιητικές συλλογές και κάμποσα πεζά με βιωματικές αναφορές. Απ' αυτά "Ο Νηρέας ο Βάρας" ανέβηκε στο σανίδι (με τον Γ.Αρμένη, θαρρώ). Ο Δημήτρης λοιπόν τράβηξε το δρόμο του αριστερού διανοούμενου, μάλλον μακριά από τα κόμματα.

Ο δεύτερος άντρας, πολύ λιγότερο γνωστός στο ευρύ κοινό ήταν ο Λάμπρος Παπαδημητράκης, που από τότε ασχολιόταν με το σινεμά. Τελικά έγινε σκηνοθέτης, ενώ έπαιζε ως ηθοποιός και στις "Μέρες του '36" τουΘ. Αγγελόπουλου. Σήμερα βρίσκεται στην Κύπρο, όπου αρθρογραφεί και δραστηριοποιείται στον αγώνα για την επανένωση του νησιού, εμφανίζοντας μια έντονη ακτιβιστική και -τολμώ να πω- εθνικιστική στάση.

Για το Μαράκι το Δαμανάκι, δεν είναι ανάγκη να γράψω πολλά. Αρκεί η προβολή που έχει αποκτήσει τόσα χρόνια εξαργυρώνοντας έτσι τα ρίγη που έσπειρε τότε η φωνή της. Μετά την πολιτική πορεία της στους κόλπους του ΚΚΕ, βρήκε κι αυτή το δρόμο της προς την εξουσία. Βέβαια στο πρώτο κυβερνητικό σχήμα δεν αξιώθηκε να αποκτήσει θώκο, μα η φιλοδοξία της μπορεί φαντάζομαι να περιμένει καρτερικά μέχρι τον πρώτο ανασχηματισμό. Τριάντα έξι χρόνια άντεξε, τί είναι ένα- δυο ακόμα;

Κάπως έτσι γερνούν οι ήρωες. Κάπως έτσι πληθαίνουν οι ρυτίδες στα πρόσωπα και, καμιά φορά, στα μυαλά. Και τί απομένει όταν μαραίνονται τα στεφάνια στη γρανιτένια ασώματο κεφαλή; Ίσως τελικά μένουν τα συνθήματα που, άπαξ και εκστομιστούν, έχουν την κακή συνήθεια να συμβολοποιούνται και να γίνονται διαχρονικά. "Ψωμί" δε φωνάζουν σήμερα οι κάθε λογής συμβασιούχοι; "Παιδεία" δεν αποζητούν οι απελπισμένοι, φουκαριάρηδες και χωρίς μέλλον φοιτητές; Και "Ελευθερία" δε σκούζουν όσοι από μας συνειδητοποιούν ότι τα τανκς δεν είναι ο μόνος τρόπος για να φοβίσεις, να κάμψεις, να εκμαυλίσεις, να αλλοτριώσεις, να περιχαρακώσεις και να αδρανοποιήσεις τις συνειδήσεις και τις ατομικές και συλλογικές ελευθερίες;

Πρέπει ωστόσο, όταν έρθει η ώρα, να βρω έναν τρόπο να εξηγήσω στα παιδιά μου πόσα πολλά χρωστάνε, όχι τόσο στους ήρωες, όσο στους ηρωϊσμούς μιας εποχής. Της εποχής που δεν αρνήθηκε τα όνειρά της, ακόμα κι όταν αυτά έγιναν εφιάλτες.

ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

-Η μετεκλογική περίοδος μου φέρνει στο νου εκείνες τις ξέγνοιαστες παιδικές μου μέρες. Τότε που, με ένα κοντό κομμάτι καλάμι, φυσούσαμε αέρα σε πλαστικά ποτηράκια με σαπουνόνερο και μετά κάναμε μπουρμπουλήθρες. Με πόση νοσταλγία θυμάμαι εκείνες τις γυαλιστερές πομφόλυγες να αιωρούνται στο κενό και να ιριδίζουν στο φως! Και πόση μελαγχολία έκρυβε εκείνο το σιγανό «πουφ!» που ακολουθούσε και τις έστελνε στην ανυπαρξία… Έτσι, σα σαπουνόφουσκες και οι προεκλογικές εξαγγελίες που έθρεψαν την ελπίδα στους ψηφοφόρους. Για σκεφτείτε. Μια ελπίδα κλεισμένη μέσα σε μια διάφανη φούσκα. Τώρα είμαστε στη φάση της αιώρησης.

-Και τώρα που είπα αιώρηση, όταν λείπει ο ΓΑΠ από τη χώρα θα έχουμε κυβερνήτη τον θαλάσσιο ελέφαντα Παγκάλ; Να μου το πείτε άμα είναι να μεταναστεύσω στην Αρκτική.

-Αφού είπα Αρκτική να το συνεχίσω. Το 2020 λέει, η Αρκτική θα αποτελεί τους θερινούς μήνες μια ωραία λίμνη, λόγω της υπερθέρμανσης. Μιλάμε για την πιο μεγάλη πισίνα ετούτου του κόσμου. Και την αρχή του Άλλου Κόσμου. Πάνε τα παγόβουνα που μαθαίναμε στο σχολείο, ξεχάστε τα. Η εκδίκηση του Ανθρώπου για τον «Τιτανικό» είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.

-Και μιας και είπα κρύο, πάμε πάλι στα εγχώρια. Πόσο κοστίζει μια θεατρική παράσταση; 20 ευρώ; Πόσο κάνει το σινεμά; 7-8 ευρώ; Χωρίς το ποπ κορν εννοείται. Ε, λοιπόν για να ψηφίσεις για νέο πρόεδρο της ΝΔ αρκούν 2 ευρώ. Αναμφισβήτητα η πιο φτηνή διασκέδαση στις μέρες μας. Καθίστε να δείτε πόσα εισιτήρια θα κόψει.

-Είπα διασκέδαση και θυμήθηκα ένα ερώτημα. Έχω μπερδευτεί. Για τη χηρεύουσα θέση του Καραμανλή είναι υποψήφιος και ο Ζορό;

-Με το μαύρο και άραχλο της στολής του Ζορό, τι μου ήρθε στο μυαλό; Σε διψήφιο νούμερο κινείται λέει το έλλειμμα 12, 13, 14%... Αυτό δεν είναι έλλειμμα, περίσσευμα (απελπισίας) είναι. Αλλά έτσι είναι ο Έλληνας, καταναλώνει περισσότερα από όσα χρειάζεται. Λέγοντας «Έλληνας» βέβαια, εννοώ από Εκάλη και πάνω. Οι υπόλοιποι καταναλώνουμε τα ψιχία που πέφτουν από το τραπέζι. Και μας αρέσει, να δείτε. Τυπικοί Γραικοί.

-Με το Greeks, σκέφτηκα και το πώς υποδέχτηκαν οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι τον Υπουργό Εθν. Οικονομίας στο Λουξεμβούργο. Καλά, του κλώτσου και του μπάτσου μας έχουν. Καλέ, γιατί τόσο μίσος; Σα βρεγμένη γάτα επέστρεψε ο Υπουργός μας και με αυτιά κόκκινα από το τράβηγμα. Θα πρέπει μάλλον να τους είμαστε πολύ υπόχρεοι (κάμποσα δις σημαίνει αυτό) και μας έχουν γραμμένους εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Πρέπει, λέει, για μια ακόμα φορά να τους προσκυνήσουμε, για να μη μας τιμωρήσουν σκληρά. Στο τέλος θα πιστέψω πως δεν είναι αυτοί εταίροι μας, αλλά εμείς εταίρες τους.

-Τώρα που είπα εταίρες, να δείτε, θυμήθηκα τους δημοσιογράφους. Ειδικά αυτοί του Mega, πρωινής και βραδινής ζώνης δεν έχουν πια ταμπού, τα κάνουν όλα και σε λογικές τιμές. Εντάξει, δε λέω, υπάλληλοι του ΠΑΣΟΚ είναι οι άνθρωποι, αλλά και η Μαυρέτα που έχω στο φαρμακείο άμα τύχει και κάνω καμιά μαλακία μου το επισημαίνει, δεν τα ρίχνει όλα σε κάποιον συνταξιούχο πρώην φαρμακοποιό.

-Λέγοντας «συνταξιούχος» θυμήθηκα το Γιώργο. Το κοινό του πρέπει να πάσχει από Αλτσχάιμερ, γιατί πως αλλιώς δικαιολογείται το εξής απίστευτο που συνάντησα στο διαδίκτυο;

Μα την αλήθεια, στην αρχή σκέφτηκα ότι ήταν στημένο από τον Κανάκη, αλλά πού! Εδώ βέβαια τα πράγματα είναι σοβαρά. Έχουν διαπραχθεί αδικήματα. Νομικός δεν είμαι, αλλά η διασπορά ψευδών ειδήσεων –μεταξύ άλλων- δε θα έπρεπε να τιμωρείται, ακόμα κι αν κανείς δεν ασχολείται με την προσβολή της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειας; Αλλά στο ΕΡΣ, από τον έναν Αυτιά μπαίνουν κι από τον άλλο βγαίνουν.

-Αυτιά είπα; Τι άκουσαν τ’ αυτάκια μου; Νόμπελ Ειρήνης στον Ομπάμα και Νόμπελ Λογοτεχνίας στη Γερμανορουμάνα Μύλερ; Ρε σεις, μήπως τα μπέρδεψαν εκεί στην Σουηδική Ακαδημία και τα έδωσαν ανάποδα; Θα μου πείτε, τι σχέση έχει ένας Αμερικανός Πρόεδρος με τη λογοτεχνία; Σωστά, αλλά και με την Ειρήνη πάλι τί σχέση έχει;

Αυτά τα ισόβια μέλη της Ακαδημίας είναι για ισόβια με τέτοιες απονομές. Τέρμα και τελείωσε, η νόσος του 21^ου αιώνα είναι το Αλτσχάιμερ.

-Και αφού μίλησα για τη Μύλερ, η οποία βραβεύτηκε γιατί περιγράφει μελανά (όπως ήταν εξάλλου) την περίοδο Τσαουσέσκου, να πω ότι έχουν δοθεί και πολύ σωστά βραβεία.

Ποιος θα ήξερε τον Κέρτες ή τον Σεφέρη αλλιώς; Αλλά όταν έχεις ως υποψήφιους τον Ροθ ή τον Οζ, μάλλον πρέπει να παραμερίζεις τις πολιτικές σκοπιμότητες. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τη βράβευση του Τσώρτσιλ; Το ανεκδιήγητο νόμπελ (έτσι, με μικρό) στον Γκάο Ξινγιάνγκ (αλήθεια, πού χάθηκε αυτή η ψυχή;), μόνο και μόνο γιατί τα έβαλε με την κινεζική κυβέρνηση και την κοπάνησε στο Παρίσι; Σας λέω, πήρα να διαβάσω το «Βουνό της Ψυχής» και στη σελίδα 100 είχα αμετάκλητα χαθεί μέσα σε ελώδεις ορυζώνες και με είχε πάρει ο ύπνος σε άθλια καταλύματα της κινεζικής επαρχίας, αναζητώντας μια γκόμενα χωρίς πρόσωπο (λες κι αν είχε πρόσωπο θα την αναγνώριζα ανάμεσα στις άλλες κινέζες του μόχθου). Ευτυχώς που τα γιγάντια πάντα είναι πάντα χορτοφάγα, αλλιώς θα με είχαν καταβροχθίσει. Ή να πω για το θάψιμο του Φουέντες που ήταν δυο σκάλες πάνω από τον Οκτάβιο Παζ, αλλά όχι και τόσο politically correct σκάλες; Ή για τον Φο; Ή για την Γιέλινεκ; Ή για το ότι δεν το πήρε ποτέ ο Καζαντζάκης (τη χρονιά που ήταν υποψήφιος με τον Σικελιανό το πήρε νομίζω ο Χιμένεθ) και ο Μπόρχες, για παράδειγμα; Δηλαδή ο Λε Κλεζιό είναι σύμφωνα με την Ακαδημία εφάμιλλος συγγραφέας με τον Καμύ, τον Μαν, τον Έσσε ή τον Μάρκες; Σα να λέμε, ο Μπατσινίλας συμπαίκτης του Εουσέμπιο και του Πλατινί ένα πράμα. Να δείτε που όταν θα είμαι υποψήφιος θα το δώσουν σε κανέναν άλλο.

-Κι εφόσον φτάσαμε και στα εν οίκω, να μην ξεχνιόμαστε:

"ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙΣ ΜΑΜΑ ΜΑΣ!"

QVO VADIS ΜΩΡΗ ΕΥΡΩΠΗ ?

Να’ ναι καλά τα τέκνα μου, μου έχουν κλέψει κάθε σταλιά χρόνου, κάθε κουάρκ ικμάδας και επιπρόσθετα έχουν γεμίσει κάθε κυψελίδα του παραζαλισμένου μυαλού μου. Θα τους το ξεπληρώσω στα γερατειά μου.
Είπαμε όμως! Δεν έγραψα για τη Γιουροβίζιον, δεν έγραψα για τον τσιγαρονόμο, δεν έγραψα για το γάμο του Άδωνη, δεν έγραψα για τα πάρτι του «Καβαλιέρε» στη Σαρδηνία ή για τη φωτογραφία που κοτσάρισε στο στήθος του ο Καντάφης τώρα που γίνανε φιλαράκια, μέχρι που δεν έγραψα ούτε ένα τόσο δα σχόλιο σε άρθρο του Καλοπροαίρετου, νισάφι πιά! Για τα αποτελέσματα των εκλογών στην ήπειρο που έλκει το όνομά της από μια εφήμερη κουτσουκέλα του Δία, δεν κρατιέμαι να μη σχολιάσω. Έτσι, για να δω ποιοι θα στραβομουτσουνιάσουν (ο εκδότης μου σίγουρα). Τουτέστιν, Ευρωεκλογές.

Τί’ χες Γιάννη; Τι’ χα πάντα.
(Ή ακόμα καλύτερα: Τι κάνεις Γιάννη; Κουκιά σπέρνω!)

Αν περιμένετε να σκιαγραφήσω με καλολογικά στοιχεία τα κόμματα εξουσίας, αλλάξτε ιστολόγιο με ήσυχη συνείδηση. Οι νεοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη αντέχουν παρά την κρίση, την οποία οι ίδιοι προκάλεσαν. Η αναρχία του καπιταλισμού που υπηρετούν πιστότερα κι από όσο ο Εύμαιος το ξενιτεμένο αφεντικό του, μοιάζει με μια γιγάντια κατσαρίδα: είναι βρομερή, μα επιβιώνει σε όλα τα κλίματα.
Ρεμούλες, μίζες, διαπλοκή, σκάνδαλα, οικονομικό ξεζούμισμα στις μεσαίες και κατώτερες τάξεις, τυφλή υποταγή στις ντιρεκτίβες που εισηγούνται φορντικοί καλοταϊσμένοι οικονομο- τεχνοκράτες και, τέλος, πασπάλισμα του γλυκού με κορώνες εθνικιστικής υπερηφάνειας ή πρασινούλικες οικολογικές πινελιές.
Επιβίωσε και ο Σαρκοζί, επιβίωσε και η Μέρκελ, επιβίωσε και ο Μπερλουσκόνι επιβίωσαν και τα δικά μας βλαστάρια. Εντάξει, μια σφαλιαρίτσα την έφαγαν, όχι όμως από κείνες που σε ρίχνουν στον Καιάδα του χρονοντούλαπου (τι θυμήθηκα ο άθλιος!), ως χωλό τέκνο. Μάλλον από κείνες που ελπίζουν να σε συνετίσουν. Σεβαστή η ετυμηγορία (έτσι δε λένε;). Και καταδικασμένη.
Οι κρατούντες έχουν εξάλλου κάνει τα κουμάντα τους. Μπορεί να μην ελέγχουν πλέον τα μέσα παραγωγής, είναι ωστόσο κολλητάρια με αυτούς που τα ελέγχουν. Κι επιπρόσθετα με αυτούς που βαυκαλίζουν τις συνειδήσεις και ελέγχουν τα μυαλά με τον τηλεοπτικό τους βόρβορο. Είμαστε χαμένοι από χέρι δηλαδή; Όχι δα! Για αρχή κλείστε τις τηλεοράσεις (η βαριάντα του να τις πετάξετε από το μπαλκόνι, παρότι αντιοικολογική, είναι απολύτως αποδεκτή).

Και τώρα ανοίξτε τα μάτια σας. Είδατε τι ωραία που είναι;


Κακομελέτα κι έφτασε.

Τη συντηρητική της στροφή η μπαμπόγρια ήπειρος την πήρε τόσο απότομα που κανονικά θα έπρεπε να της πάρουν το δίπλωμα οδήγησης και τις πινακίδες. Κόντεψε να το στουκάρει το όχημα στο ακροδεξιό βραχάκι. Πράγματι, στη Βρετανία το BNP εξέλεξε για πρώτη φορά ευρωβουλευτή με το σύνθημα «Οι βρετανικές δουλειές στους Βρετανούς». Στην Ολλανδία θριάμβευσε ο Γκερντ Βίλντερς με συνθηματολογία αντάξια του «Εμείς δεν είμαστε ρατσιστές, αυτοί είναι Τούρκοι». Καλά, για την Αυστρία δεν το συζητάμε, ενώ τόσο η Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία όσο και ο Λεπέν στη Γαλλία δεν έχουν παράπονο. Τα πιο μαύρα μαντάτα ήρθαν από την Ουγγαρία, όπου έχουν αρχίσει ήδη οι οπαδοί του νικητήριου κό(ω)μματος FIDESZ να βάζουν φωτιές στα σπίτια και να δολοφονούν εν ψυχρώ τους τσιγγάνους.
Στο Ελλαδιστάν τώρα, δεν υστέρησε και το ψηφοδέλτιο με τη φωτογραφία. Και δεν εννοώ αυτό του μακάριου Βεργή αλλά αυτό του εθνάρχη και πάλαι ποτέ συνθηματοποιού Καρατζαφέρη (του ανήκει πνευματικά το αλήστου μνήμης τηλεοπτικό σποτ «Ο άντρας ξεχωρίζει για δύο πράγματα. Το ένα είναι η κολώνια του!», καθώς και το γνωστότερο «Χέρι-χέρι…»). Προεκλογική εκστρατεία με εθνικιστικό λαϊκισμό και με τον αρχηγό να κραδαίνει δωροεπιταγή ενός εκατομμυρίου μπροστά στα κρεμασμένα σαγόνια των τηλεθεατών. Μαζεύοντας τριγύρω του μια δράκα φασιστοειδών, έκανε –όπως έγραψα και σε φιλικό ιστολόγιο- το φόβο παντιέρα και τη μισαλλοδοξία σάλπιγγα.

Το χειρότερο με αυτούς τους τύπους δεν είναι το ότι αναπαράγουν το μίσος. Είναι το ότι αναπαράγονται από το μίσος, όπως τα Γκρέμλινς από το νερό. Εκμεταλλεύονται περιόδους πολιτικής αστάθειας για να διεγείρουν, όχι τον ορθολογισμό και τη δημιουργική σκέψη, μα το ποταπό θυμικό του πολυθρύλητου μέσου πολίτη. Βέβαια, οι εγχώριοι δεν κάνουν διακρίσεις, οφείλω να το ομολογήσω. Κατηγορούν αδιακρίτως τσιγγάνους, μαύρους, Αλβανούς, Σκοπιανούς και μουσουλμάνους. Όλους αυτούς δηλαδή που προφανώς αποστερούν το Lebensraum, το «ζωτικό χώρο» από τους γηγενείς άρειους και όσους έχουν να επιδείξουν καθαρότητα αίματος από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου –τουλάχιστον.
Μετά το πρόσφατο εκλογικό τους αποτέλεσμα μπορούν πλέον ανενδοίαστα τα στελέχη του ΛΑΟΣ να αφήνουν τις φλέβες στο λαιμό τους να φουσκώνουν όχι μόνο πια από θυμό αλλά και από έπαρση. Γιατί όπως και να το κάνουμε ο σωστός ο άντρας ξεχωρίζει για δύο πράγματα. Το δεύτερο μάλλον είναι η ξενοφοβία του.

Κάλλιο πέντε και στο χέρι…

Μες στην καλή χαρά το κόμμα του ηλίανθου. Δεν πήρε βέβαια το ποσοστό που του υπόσχονταν οι δημοσκόποι (σάμπως πέτυχαν και τίποτις αυτοί οι τελευταίοι;), αλλά κάλλιο πέντε και στο χέρι, αφού τσίμπησαν κι έναν ευρωβουλευτή. Οι Πράσινοι στην Ευρώπη είχαν ανάλογη πορεία. Μέχρι εδώ καλά και άγια. Κάτι μου λέει όμως πως η ερωτική του σχέση με τους ψηφοφόρους θα υπάρξει ατελέσφορη, ακριβώς επειδή στην Ελλάδα η Οικολογία είναι μόδα. Και ό,τι είναι μόδα περνάει.

Μη βιαστείτε να με κατηγορήσετε πως απορρίπτω το Οικολογικό Μανιφέστο του Pierre Samuel του ’77 ή το πρωτόκολλο του Κιότο. Ίσα ίσα που έχω αλλάξει τους λαμπτήρες πυρακτώσεως, κλείνω τη βρύση όταν βουρτσίζω τα δόντια, έχω air condition inverter, έχω ρυθμίσει το θερμοστάτη του θερμοσίφωνα, ανακυκλώνω και δεντροφυτεύω, κάθε Μάη συμμετέχω στον καθαρισμό των παραλιών και οι σακούλες του φαρμακείου μου είναι χάρτινες ή βιοδιασπώμενες. Είμαι Οικολόγος; Σκατά είμαι. Γιατί όλα αυτά τα κάνω επειδή πρέπει, επειδή σκέφτομαι πως είναι χρήσιμα. Οικολόγος θα γίνω όταν θα κάνω τα ίδια δίχως να το σκέφτομαι, απλά και φυσικά, όπως μιλάω, γράφω ή πίνω καφέ.
Φοβάμαι λοιπόν –και μακάρι να αποδειχθώ κασσάνδρα- πως το μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων των Οικολόγων Πράσινων είναι σαν κι εμένα ή ακόμα χειρότεροι. Και πως απλά ψήφισαν διαμαρτυρόμενοι κι όχι λόγω των θέσεών του. Θέσεις που εξάλλου μένει να κατατεθούν και να υποστούν διαλεκτική τριβή. Παρ’ όλα αυτά, σώστε την καρέτα- καρέτα.

Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί τα πρόβατα στη στρούγκα.

Οφείλω να αναγνωρίσω στο ΚΚΕ την αγωνιστικότητά του, την απαρέγκλιτη μαρξιστική του θεώρηση και την αιχμηρή του ρητορική απέναντι στα κακώς κείμενα. Κατά τα άλλα παραμένει αμετακίνητο, όπως εκείνα τα γρανιτένια μενίρ του Λένιν και πεπαλαιωμένο όπως τα μουχλιασμένα μονομπλόκ της σοβιετικής αρχιτεκτονικής.

Δε συμμερίζομαι λοιπόν τη –συγκρατημένη είναι η αλήθεια- ευφορία της ηγεσίας του για το εκλογικό αποτέλεσμα.
Κατά πως μου τα ψιθυρίζει η λογική μου, ένα κόμμα που θέλει να λέγεται προοδευτικό πρέπει να έχει τη δύναμη και τους μηχανισμούς να εξελίσσεται, να προοδεύει το ίδιο. Δεν αρκεί να παίρνεις το μέρος της εργατικής τάξης, πρέπει να της δίνεις και μια ελπίδα ρεαλιστική. Και όταν μιλάς για λαϊκό μέτωπο να έχεις κατά νου πως το μέτωπο προϋποθέτει ευρύτητα και όχι στοίχιση στο στενό σου μετερίζι. Αντίθετα, η κομματική γραμμή θυμίζει κλειστή στάνη και μάλιστα με ψηλό μαντρότοιχο. Μην τυχόν και φύγει κανένα πρόβατο. Έλα όμως που ψοφάνε ένα προς ένα. Και δεν μπορεί να μπει και κανένα καινούριο να ανανεώσει τον πληθυσμό ρε γαμώτο. Ακόμα χειρότερα, υιοθετήθηκαν και σχόλια με εθνικιστική χροιά. Άκουσα άλαλος την προηγουμένη των εκλογών τοπικό στέλεχος του ΚΚΕ να καταφέρεται εναντίον των Αλβανών καταλήγοντας: «Σ’ αυτό έχει δίκιο ο Καρατζαφέρης!». Και είναι κι αυτή η γλώσσα! Πέτρινη, όχι ξύλινη. Οι άμοιροι οι γονείς μου ψηφίζουν ΚΚΕ από τότε που γεννήθηκαν, αλλά μέχρι να πεθάνουν δε θα καταλάβουν ποτέ τι σημαίνει ο «πολυμέτωπος αγώνας του προλεταριάτου ενάντια στα ξένα μονοπώλια και το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο».
Για να λέμε τη μαύρη αλήθεια η ευρωπαϊκή Αριστερά διέρχεται συνολικά μια κρίση διαρκείας, δεν είναι τοπικό το πρόβλημα. Αλλού αναγκάζεται να συνεργαστεί με τους σοσιαλιστές, αλλού να βάλει νερό στο κρασί της, αλλού να περιχαρακωθεί. Δε μπορεί να ευθύνεται όμως μόνο η ανηλεής επίθεση του συστήματος. Πόσo μάλλον που την εποχή της ακμής του καπιταλισμού η αριστερή ρητορεία υπήρξε αποτελεσματικότερη! Σημαντικό μερίδιο ευθύνης έχει και η ίδια η ριζοσπαστική Αριστερά που δεν κατάφερε να πείσει το μαζικό κίνημα για το δίκαιο του αγώνα στον οποίο το καλεί. Εν ολίγοις, δεν κατάφερε να κάνει τη δουλειά της.
Ευθύνη στα καθ’ ημάς πρέπει να αποδόσω και στην ολιγαρχία του Περισσού που κατασκευάζει ολοένα σύνορα και πνίγει τη διαφορετικότητα, ενώ θα έπρεπε να ανοίγει τους ορίζοντες του χώρου και του μυαλού. Το παρήγορο έρχεται από τις φήμες που φτάνουν στα αυτιά μου για αλλαγή πλεύσης και εσωτερικά ανανεωτικά ρεύματα. Για να επιστρέψω στην ηγεσία του ΚΚΕ ένα παλιότερο σύνθημα του: Οι άλλοι δεν αλλάζουν. Άλλαξε εσύ.

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Πασοκικές τάσεις, αυτό έχουν. Όσο η πολιτική στροφή Αλαβάνου στο δοιάκι κρατούσε στην αριστερή όχθη το πλοιάριο, τα ποσοστά φούσκωναν σαν την ζύμη. Μετά, λες και ο ΣΥΡΙΖΑ αποκοιμήθηκε πάνω στο πουπουλένιο στρώμα του διψήφιου ποσοστού, το σκαφίδι ανέκρουσε πρύμνα προς το κέντρο του ποταμιού. Εκεί όμως έχει ρέματα, τα’ χει πει αυτά ο Τσιτσάνης («με παρέσυρε το ρέμα/ μάνα μου δεν είναι ψέμα» κτλ). Και στους αριθμούς ελλοχεύουν μύριες φούσκες όπως θα θυμάστε κι από την εποχή του Χρηματιστηρίου.
Η συμπάθεια έγινε αδιαφορία και μετά απόρριψη. Κι αυτό γιατί υπήρξε μια σχετική διγλωσσία, ένα ασταθές τραμπάλισμα που πάσχιζε ματαίως να συμψηφίσει τις αντίρροπες τάσεις. Αυτή που επιδίωκε ριζοσπαστισμό και την άλλη που καλόβλεπε τα αποφόρια του ΠΑΣΟΚ. Πάρτα τώρα. Γιατί σου λέει ο νοήμων ο άνθρωπος, φίλε μου, άμα θέλω να πάω στον ΓΑΠ δε μου χρειάζεται το όχημα του ΣΥΡΙΖΑ, παίρνω και το μετρό. Άσε που όλοι έχουν σήμερα από ένα τουλάχιστον –χρεωμένο- αυτοκίνητο.

Για την ευρωπαϊκή Αριστερά τα είπα, να μην τα ξαναλέω. Άμα δε βρίσκει ιδεολογική άκρη το ΚΚΕ, άντε να βρει ο Παπαδημούλης. Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία. Όπως δεν υπάρχει δικαιολογία και για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, που δε διστάζω να τα ονομάσω εξέγερση, και όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να κερδίσει φίλους αυγάτισε τους εχθρούς του. Αυτό δεν οφείλεται βέβαια στο ότι «χάιδεψε τα αυτιά των κουκουλοφόρων», όσο στο ότι έσπευσε να αγκαλιάσει τα πολύπλοκα και δυσεξήγητα γεγονότα σε όλο τους το εύρος, πριν μπει στον κόπο να τα ερμηνεύσει στο μίνιμουμ.
Όσο κρατούσε ο σκυλοκαυγάς στο ΠΑΣΟΚ έβγαινε κερδισμένος. Μόλις κουλάρανε στην Ιπποκράτους όμως, δεν είχε κατορθώσει να πείσει τους επισκέπτες του. Μην ξεχνάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το παιδάκι του ΣΥΝ που το σήκωναν στα χέρια για να φτάσει στο ταβάνι του 3%. Τώρα ενηλικιώθηκε και χρειάζεται να αποκτήσει το δικό του ύψος. Το δικό του αριστερό ανάστημα.

Το κόμμα της αποχής και το κώμα της εποχής.

Τελικά οι μισοί (τουλάχιστον στη Μεσόγειο, για τη Μαύρη θάλασσα δεν παίρνω όρκο) πήγαν για μπάνια. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν παίρνουμε ολυμπιακά μετάλλια στην κολύμβηση. Ειπώθηκε πως ήταν μιας μορφής αντίδραση. Την επόμενη φορά να δοκιμάσουν την απεργία πείνας. Μειώνει και τη χοληστερίνη. Βέβαια οι περισσότεροι έσπευσαν να πουν πως οι παραθεριστές ήταν δικοί τους ψηφοφόροι. Εγώ λέω πως ανήκαν στο ΚΕΚ (Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών, ντε, αυτό που σκοτώνει ζωντανά και πετούμενα με τον πιο οικολογικό τρόπο). Ο λόγος τους κι ο λόγος μου.
Για να σοβαρευτώ όμως –αν υποθέσουμε πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό- η αποχή από τις εκλογές ναι μεν σηματοδοτεί τη διάχυτη σιχασιά για το πολιτικό κατεστημένο, μα παράλληλα εκχωρεί και το μόνο όπλο που έχει ένας πολίτης. Είναι σα να βρίσκεσαι στο χείλος του γκρεμού και να σε έχει στριμώξει μια άγρια και πεινασμένη αρκούδα. Έχεις ένα όπλο με ένα μοναδικό βόλι μέσα για ξόδεμα. Τι κάνεις; Πυροβολείς την αρκούδα (σ’ αυτό οι ψηφοφόροι του ΚΕΚ πρέπει να είναι καλοί), ρίχνεις μια στο βρόντο ή στρέφεις την κάνη στον κρόταφό σου; Θέλω να πω, οι εκλογές έχουν να κάνουν και με την επιβίωση, σωστά;
Τι ελπίδα υπάρχει λοιπόν καταμεσίς στα άγρια θηρία; Η εντελώς υποκειμενική μου άποψη είναι –ελπίζω- διαυγής όσο και ανοιχτή σε συζήτηση: Αριστερά και μπροστά. Αυτό φυσικά σημαίνει πως τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς θα πρέπει να κατεδαφίσουν πολλά από τα στεγανά τους. Το ΚΚΕ να δείξει την τόλμη που απαιτούν οι αλλαγές και να αποβάλει τον αποστεωμένο σκληρό του πυρήνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη μοιάζει πιο δεκτικός στις συνεργασίες, μα αυτό με την προϋπόθεση πως θα απεμπολήσει αμετάκλητα τις κεντρομόλες ροπές του. Ένα τέτοιο σχήμα δε θα είναι ένας πεζός συμψηφισμός αλλά θα αποκτήσει μια διαφορετική δυναμική και εξωστρέφεια και θα γίνει ο τρίτος πόλος που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία.

Κάπως έτσι φαντάζομαι την ανατροπή του σαθρού σκηνικού. Και θαρρώ πως κάτι τέτοιο θα γίνει κατόπιν πολύ φυσικά, σαν το κλάμα ενός μωρού.


Ή μάλλον δύο.

ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΕΙΝΑΙ...

Σε φυλάκιση τριών ετών για επίθεση εναντίον ξένου ηγέτη που βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη στο Ιράκ καταδικάσθηκε ο Μουντάζερ αλ Ζαΐντι, ο 30χρονος ιρακινός δημοσιογράφος που πέταξε τα παπούτσια του στο κεφάλι του Τζορτζ Μπους, χωρίς να τον πετύχει, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στη Βαγδάτη τον περασμένο Δεκέμβριο.

Μόνο;; Αν ήμουν εγώ δικαστής δε γλίτωνε ούτε με δέκα χρόνια φυλάκισης και τρία επιπλέον καταναγκαστικής εργασίας στον Όμιλο Σκοποβολής.

Για να μάθει να σημαδεύει καλά άλλη φορά!