ΣΧΟΛΙΑ (ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ)

-Καιρό έχω να δω παπούτσι να υπερίπταται και ανησυχώ. Βέβαια αυτά που έχουν πέσει έως τώρα (πχ. στον Μπους τζούνιορ, ή στον ΓΑΠ) δεν βρήκαν στόχο. Σε αντίθεση με το ιταλικό αγαλματίδιο στον Μπερλουσκόνι. Ή πρέπει να εκπαιδευτούμε καλύτερα οι ρίπτες υποδημάτων ή αλλιώς κινδυνεύουμε να το γυρίσουμε στα μπιμπελό. Κρούω τον κώδωνα του κινδύνου.

-Έπαιρνε λέει ναρκωτικά ο Μπουτάρης. Ε, καλά, κάτι μας είπες τώρα. Έπαιρνε και ο Ομπάμα και ο Τσώρτσιλ και ο Φρόυντ και ο Λένον (με όμικρον) και ο Κέρουακ και η Τζούντυ Γκάρλαντ και ο Στήβενσον και ο Μπάροους και ο βασιλιάς Γεώργιος ο Ε’ και ο Χάξλεϋ και η Αναίς Νιν και ο Λιούις Κάρολ και η Εντιθ Πιαφ και ο Άντυ Γουόρχολ μη σου πω και ο Σέρλοκ Χολμς. Το καλό με όλους αυτούς ήταν ότι δε σκέφτηκαν ποτέ να γίνουν δήμαρχοι συμπρωτευούσης.

-Ρεκόρ ομαδικού σεξ με 500 άτομα λέει έκαναν οι Ιάπωνες. Και δε σου γεμίζουν το μάτι ρε παιδί μου… Σωστοί πάντως. Η οικονομική κρίση θέλει καλοπέραση. Και μόνο μια φτηνή καλοπέραση έχει απομείνει (εκτός από το σκάκι).

-Νέο κόμμα ο Αλαβάνος μαθαίνω. Χώρια που κάτι ψήνουν και οι Λαφαζάνης, Στρατούλης. Στράτα-στρατούλα πάει η Αριστερά. Να τα εκατοστήσει (τα κόμματα, γιατί τα χρόνια, χλομό)!

-Βρε καλώς την Ιρλανδία! Κάτσε, κάτσε! Σα στο σπίτι σου! Τι να σε τρατάρουμε; Μην αγχώνεσαι καλέ, σε λίγο θα έρθει και η Πορτογαλία. Η Ισπανία πήρε τηλέφωνο και είπε ότι θ’ αργήσει κομματάκι, αλλά στο τέλος θα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα! Μέχρι και μπριτζ που παίζουμε! Με δανεικά εννοείται.

- Το πιο θερμό έτος από το 1850 κι εδώ θα είναι το φετινό. Τώρα αυτό οφείλεται στους 500 Ιάπωνες που λέγαμε, στα μέσα-έξω του ΔΝΤ ή στα διπλωματικά έγγραφα των ΗΠΑ που βγήκαν στη φόρα στο Wikileaks; Σε κάθε περίπτωση, τσόντα είναι η αιτία.

MANUS MANUM LAVAT*

Είναι μοιραίο μετά τις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές να ακολουθούν αναλύσεις επί αναλύσεων απ’ όλες τις κατευθύνσεις. Κατά τα συνήθη ο καθείς κρίνει κατά πώς τον συμφέρει. Υπάρχουν όμως και συμπεράσματα που μπορούν να βγουν αβίαστα και μάλιστα με κρυστάλλινη διαύγεια και τα οποία δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει εύκολα.

Συμπέρασμα 1^ο: Η μπλόφα του ΓΑΠ έπιασε τόπο. Πολλοί δήμοι της χώρας παρέμειναν «πράσινοι», ενώ ομοίως βάφτηκαν και οι περισσότερες περιφέρειες. Παρ’ όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ βγήκε αποδυναμωμένο λόγω μνημονίου (αυτό δα έλειπε…), αν και δεν τιμωρήθηκε όσο θα του άξιζε.

Συμπέρασμα 2^ο: Η ΝΔ προσπαθεί να μαγειρέψει τα αποτελέσματα ώστε να μοιάζουν ελκυστικά αλλά οι εσωκομματικές της τριβές, οι αλληλοσπαραγμοί, το νέο κόμμα που ψήνεται και η ανεπαρκής πολιτική της πρόταση της στοίχησαν μικρούς και μεγάλους δήμους.

Συμπέρασμα 3^ο: Το ΚΚΕ βελτίωσε τα ποσοστά του αλλά έμεινε με την…Πετρούπολη στο χέρι. Η σκληρή γραμμή για καθαρόαιμους κομματικούς συνδυασμούς το άφησε για μια ακόμα φορά να βρυχάται σαν ποντίκι.

Συμπέρασμα 4^ο: Η…λοιπή Αριστερά τσίμπησε κάτι ψιλά, αφού προσχώρησε σε λογικές συνεργασίας και ανώδυνων προτάσεων, μπροστά στο φάσμα της εξαφάνισής της. Σε κάποιο βαθμό δικαιώθηκε, όμως το φάσμα που λέγαμε παραμένει.

Συμπέρασμα 5^ο: Το ΛΑΟΣ παραμένει καθηλωμένο σε ποσοστά ασφαλείας (για την δημοκρατία) αλλά δε λέει να ψοφήσει και δε θα ψοφήσει όσο υπάρχουν καταστάσεις κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής αστάθειας, όπου ενδημεί ο φόβος και γονιμοποιείται ο λαϊκισμός και ο εθνικισμός. Κι αυτό δεν το λέω εγώ, το λέει η ιστορία.

Συμπέρασμα 6^ο: Η αποχή, τα λευκά και τα άκυρα είχαν την τιμητική τους, αλλά είναι δύσκολο να κρίνει κανείς αν αποτελούν μια συνειδητή στάση ή προϊόν της ραστώνης του καναπέ και της απολίτικης σκέψης που κυριαρχεί.

Κάπως έτσι συντίθεται το ψηφιδωτό της παρούσας πολιτικής σκηνής. Δε θα ασχοληθώ με τον δικομματισμό. Συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις ίδιες πολιτικές, τα ίδια τεχνάσματα, τα ίδια όπλα και την ίδια κούφια ρητορεία. Εξακολουθεί να έχει υποστηρικτές καθ’ έξιν κι από αδράνεια. Είναι χρεωκοπημένος πολιτικά και ηθικά. Θα ασχοληθώ ωστόσο με την Αριστερά που με πονάει. Παρατηρεί κανείς ότι στους δήμους που κατέβηκαν ψηφοδέλτια συνεργασίας με αριστερούς δημάρχους είτε τους κέρδισαν, είτε είχαν μια αξιοπρεπή πορεία και ανάλογη εκπροσώπηση. Δείτε τα Γιάννενα, το Βόλο, την Πάτρα και ένα σωρό άλλες περιοχές. Αυτό δε σημαίνει τίποτε; Σε τόσο μεγάλους δήμους οι κομματικοί μηχανισμοί των ισχυρών δε λειτούργησαν; Φυσικά και λειτούργησαν και μάλιστα λυσσασμένα. Απλά είναι ξεκάθαρο ότι οι ψηφοφόροι έχουν άποψη για τον τόπο τους και ρέπουν προς τις συνεργασίες ή έστω προς την αποδοκιμασία της άτεγκτης κομματικής εντολής. Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα βέβαια ήταν αυτά της Αθήνας και της Θεσ/κης, όπου το κυβερνόν κόμμα, πονηρά σκεπτόμενο, υιοθέτησε τη στήριξη εξωκομματικών υποψηφίων και δε βγήκε χαμένο. Στον αντίποδα, παραδείγματα όπως της οικείας μας Λευκάδας όπου τα δύο αριστερά κόμματα πέτυχαν τον άθλο να συγκεντρώνουν 33% στον πρώτο γύρο και να μην υπάρχουν στον δεύτερο! Έλεος!

Δε θέλω να ρίξω τα βάρη ξεχωριστά στον Α ή τον Β αριστερό σχηματισμό, αν και θα μπορούσα πολύ εύκολα να το κάνω. Τα βάρη πέφτουν σε όλους ανεξαιρέτως. Στον ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΝ που αποτελούνται από άπειρες ετερόκλητες συνιστώσες, δίχως όμως κοινή εκφορά λόγου, με αποτέλεσμα να έχουν χαθεί στον λαβύρινθο της πολυφωνίας. Στην κουβελική Αριστερά που επιθυμεί όταν μεγαλώσει να γίνει ΠΑΣΟΚ. Στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά που ώρες- ώρες καταντάει γραφική. Και φυσικά στο μουσειακό πλέον είδος που λέγεται ΚΚΕ, το οποίο επιδιώκει να σαλτήσει με τη μία από το περιβάλλον του στυγνού καπιταλισμού στον απόλυτο σοσιαλισμό, άσχετα με το πόσες φορές θα γκρεμιστεί στο φαράγγι που χάσκει ανάμεσά τους. Ε, ναι λοιπόν! Η Αριστερά έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την αποδόμηση της πολιτικής ζωής της χώρας!

Ας ξαναγυρίσω στο παράδειγμα της Λευκάδας για να γίνω πιο σαφής. Δε μιλάμε για έναν απλό συμψηφισμό δυνάμεων. Μια συνεργασία στις αυτοδιοικητικές εκλογές θα δημιουργούσε ένα άλλο κλίμα που θα λειτουργούσε από μόνο του θετικά, προσθετικά, παραγωγικά στους ψηφοφόρους. Θα γεννούσε ελπίδες, ρεύμα, θα έδινε διέξοδο σε εγκλωβισμένους, ακόμα και σε θυμωμένους. Αντ’ αυτού προτιμήθηκε ο σεχταρισμός και η απομόνωση. Μια κοινή αριστερή κίνηση πανθομολογουμένως θα είχε κερδίσει τον δήμο. Τώρα αριθμούν μερικούς αντιπροσώπους, στα δάχτυλα του ενός χεριού. Το ίδιο ισχύει φυσικά και σε πανελλήνια κλίμακα. Η Αριστερά θα μπορούσε με αξιώσεις να διεκδικήσει 30, 40, ίσως και περισσότερους δήμους σε όλη τη χώρα. Και το κέρδος δε θα ήταν το ότι ο χάρτης θα βαφόταν κόκκινος. Όλα τα χρώματα του Θεού είναι, δεν είμαι ρατσιστής. Το ζήτημα είναι ότι θα άλλαζαν πολιτικές. Η αγωνιστική στάση μιας πλειάδας δημάρχων, αυτόνομα ή και μέσω της ΚΕΔΚΕ, θα αποτελούσε την αιχμή του δόρατος στην πίεση προς την κεντρική εξουσία, θα έβαζε φρένο στις αρνητικές συνέπειες του Καλλικράτη, θα αποτελούσε μια ισχυρή φωνή στην κοινωνία, θα γινόταν η ίδια η φωνή των λαϊκών στρωμάτων, θα έκανε την Αυτοδιοίκηση πιο ανθρωποκεντρική, πιο ανθρώπινη.

Να διευκρινίσω σε αυτό το σημείο ότι δε μιλάω για μια εξαναγκαστική ταύτιση ιδεολογιών ή πολιτικών. Δε θα ήταν απαραίτητο ο Παπαδημούλης να γίνει κουκουές, ούτε ο Γόντικας αναθεωρητής. Μιλάω για μια συμπαράταξη δυνάμεων σε επίπεδο αυτοδιοικητικό και μόνο, όπως θα κατεβαίναμε όλοι μαζί σε μια πορεία διαμαρτυρίας (που ούτε καν αυτό δεν μπορούμε να πετύχουμε). Οι συνθήκες ήταν σχεδόν ιδανικές. Όλες οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις ήταν ενάντια στο Δ.Ν.Τ. και στο μνημόνιο, κόντρα στις μονοπωλιακές πρακτικές της Ε.Ε., αντίθετες στον Καλλικράτη και τα παραφερνάλια του και γενικά είχαν μια πληθώρα επιχειρημάτων να τις ενώνουν.

Επιπρόσθετα θα μπορούσαν να αγκαλιάσουν και υγιή στοιχεία των τοπικών κοινωνιών, αν μη τι άλλο όλους τους απογοητευμένους από την κεντρική εξουσία, τους οργισμένους με την καταστροφική οικονομική διαχείριση, τους ανεξάρτητους διανοούμενους. Θα μπορούσε κάλλιστα να δημιουργηθεί ένας ισχυρός πόλος που θα συσσωμάτωνε όλη αυτή την δυναμική, ακόμα και την οργή που για διάφορους λόγους δεν μπορεί να ξεσπάσει στο πεζοδρόμιο. Θα δινόταν επίσης χώρος έκφρασης σε νέους που απεχθάνονται την άγονη επαναληψιμότητα της πολιτικής αρένας, αλλά και σε όσους κινήθηκαν προς ανεξάρτητους συνδυασμούς, ως το μη χείρον. Έτσι συγκροτούνται τα «πλατιά λαϊκά μέτωπα» ή οι «ενεργές κινήσεις πολιτών», για να δανειστώ φράσεις από τα προγράμματα της Αριστεράς. Έτσι, όχι με περιχαράκωση.

Αντίθετα, συνεχίζουμε να υψώνουμε τείχη. Συνεχίζουν οι καρεκλοκένταυροι του Περισσού και της Κουμουνδούρου να ζεσταίνουν τους θώκους τους. Εξακολουθούν να διατυμπανίζουν την «καθαρότητα» της πολιτικής τους γραμμής, δίχως να αφουγκράζονται πραγματικά την κοινωνία, χωρίς καν να λαμβάνουν υπόψην τους την κοινωνία. Κι όποιος αποκλίνει από αυτήν την «αγία γραμμή», από αυτή τη δέσμη φωτός που πηγάζει άνωθεν ωσάν από το Άγιο Πνεύμα, τραβάει και μια διαγραφή, έτσι για να του βρίσκεται. Καλή ώρα, ετούτο το άρθρο, θα ήταν λόγος ικανός για να με διαγράψει το κόμμα που ψηφίζω, αν βέβαια ήμουν κομματικό μέλος. Δεν είμαι όμως. Επιδιώκω να είμαι μια ανένταχτη αριστερή φωνή που ζητάει να ακουστεί. Μια κριτική σκέψη που δεν αποδέχεται θέσφατα και ένας άνθρωπος (ελάχιστος, αλλά όχι ανύπαρκτος) που αναγνωρίζει τα λάθη του και επιθυμεί κι από τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Υπάρχουν και χιλιάδες άλλοι που δεν σκοπεύουν να γίνουν ποτέ πρόβατα σε μαντρί. Και όσο η κρίση της πολιτικής θα βαθαίνει και τα προβλήματα θα οξύνονται, οι ανεξάρτητες αυτές φωνές θα δυναμώνουν επιζητώντας αριστερές, προοδευτικές λύσεις, τουλάχιστον στις τοπικές τους κοινωνίες. Τα προβλήματα του Μεγανησιού δεν μπορούν να περιμένουν την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού για να λυθούν οριστικά. Πρέπει κάποιοι να τα πάρουν στις πλάτες τους μέχρι να γίνει η κοινωνία σοσιαλιστική. Ο παππούς ενδιαφέρεται για το γιατρείο και ο νέος για την εργασία, ο επιχειρηματίας για τον τουρισμό και ο γονιός για τα σχολεία. Και όλοι μαζί για τις υποδομές. Η Αριστερά πρέπει να έχει προτάσεις και ανθρώπους για να τα τρέξουν όλα αυτά, με τον πιο κοινωνικά δίκαιο τρόπο, ακόμα και στα πιο αντίξοα περιβάλλοντα. Η Αριστερά πρέπει να είναι παρούσα και να δίνει μάχες σε όλες τις κοινωνίες και σε όλους τους τόπους αν δε θέλουμε να σβήσει η ελπίδα. Ειδάλλως, δεν έχει λόγο ύπαρξης και το λέω με πλήρη ευθύνη και σοβαρότητα.

Μέχρι λοιπόν να ξεβαλσαμώσουμε τον Λένιν ή μέχρι να βγάλουμε από την κρυογενετική μονάδα τον Μπερλίνγκουερ, καλό θα ήταν να συνεργαστούμε. Manus manum lavat, το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο. Οι Δημοτικές εκλογές τελείωσαν και η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Θα έρθουν όμως άλλες. Δε θέλω να παραστήσω τον πολιτικό προφήτη, αλλά φοβάμαι ότι τα αμέσως επόμενα χρόνια το πολιτικό σκηνικό θα ανασκαφτεί από άκρη σ’ άκρη. Το τσουνάμι του καπιταλισμού θα ξεσπάσει μέσα σε ορυμαγδό και τότε τα χωριστά τσανάκια θα τα πάρει το κύμα. Οι ενωτικές μορφές αντίστασης ίσως να επιβιώσουν. Ας αφυπνιστούν λοιπόν οι πεφωτισμένοι συγκλητικοί των αριστερών κομμάτων κι ας κινηθούν ανάλογα. Ή εν τέλει, ας κάνουν στην άκρη, αν δεν μπορούν να είναι πρωτοπόροι. Η κοινωνία ετοιμάζεται να τους προσπεράσει.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ

Ιστορική φωτογραφία αρχείου.





Διακρίνεται το Δ.Ν.Τ. αρματωμένο να εισβάλει στο Δημόσιο Τομέα. Πίσω απ' τα σκουριασμένα κάγκελα του πάλαι ποτέ κράτους, πλήθος δημοσίων υπαλλήλων εκλιπαρεί να μην απολυθεί, τουλάχιστον μέχρι να αποπληρώσει τις δόσεις του εξαντλητικού δανείου. Σε πρώτο πλάνο ο εκπρόσωπος του Σ.Ε.Β. εμψυχώνει την τρόικα, ώστε να φανεί αμείλικτη.

Άλλοι καιροί, θλιβεροί. Μόνο τα συνθήματα παραμένουν αναλλοίωτα.

Αυτό είναι το κακό με τα συνθήματα. Είναι πιο συνεπή από τους ανθρώπους.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ

Τί άλλο να πω για την οικονομία και τα "Νέα Μέτρα"; Αφού τα έχουν πει άλλοι σοφότεροι πριν από μένα. Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι. Ένα κι ένα κάνουν δύο.

Και πριν 30 χρόνια μάλιστα...

Είναι να μην σαρκάζεις, ιδίως αν είσαι Έλληνας άντρας της χρονιάς;

ΚΑΘΕ ΜΝΗΜΟΝΙ ΚΑΙ ΚΑΗΜΟΣ

Καιρό πολύ έχω να σχολιάσω την επικαιρότητα και θα σκουριάσω. Να σερβίρω λοιπόν μερικά μεζεκλίκια να μη μου λέτε ότι σας αφήνω ατρατάριστους.

-Μη σας παραξενεύει ο τίτλος. Μεταξύ μας, αυτό δεν είναι μνημόνιο. Μνήμα-νιο είναι.

-Μη φοβάστε πάντως. Η οικονομική κρίση είναι φτιαχτή, αλλά δε θέλουν να μας καταστρέψουν και ολοσχερώς. Σκεφτείτε το ως εξής: αν είσαι κτηνοτρόφος και έχεις μια ωραία αγελάδα που μηρυκάζει αμέριμνη στο λιβάδι, τί θα την κάνεις; Θα την σφάξεις επιτόπου; Όχι βέβαια. Πιο αποδοτική θα είναι αν την αρμέγεις κάθε μέρα και την αφήσεις να σου γεννοβολήσει κιόλας. Μετά, όταν θα μείνει πετσί και κόκαλο, το ξανασκέφτεσαι. Να μην το αναλύσω τώρα το παράδειγμα, είστε έξυπνα παιδιά.

-Πάντως όταν ο κυρ-Λοβέρδος έλεγε ότι "δεν υπάρχει σάλιο" αυτό εννοούσε. Ότι δηλαδή θα την φάμε ασάλιωτη. Προειδοποίησε ο άνθρωπος.

-Τελικά κατάλαβα τι είναι η "πράσινη οικονομία". Με τα νέα οικονομικά μέτρα όλοι γύρω μου έχουν πρασινίσει από το θυμό τους. Τόσο που, μερικές φορές, νομίζω πως παίζω σε καρτούν με τα χελωνονιντζάκια.

-Τα μάθατε; Ο Ομπάμα έκανε αυστηρές δηλώσεις εναντίον των κερδοσκόπων. Πρέπει να τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ που κατέφυγαν όλοι μαζί στην Ελλάδα.

-Στον άλλο λαοπρόβλητο ηγέτη, τον Σαρκοζί ντε, σε επίσκεψή του σε σχολείο για να ανακοινώσει περικοπές, πέταξαν λέει ένα μπουκάλι. Ο ηγέτης όμως στάθηκε στο ύψος του. Αυτό ήταν που τον έσωσε, αφού πέρασε πολύ πάνω από το κεφάλι του.

-Τελικά δεν είναι να είσαι πρωθυπουργός σήμερα. Κάθε τρεις και λίγο σου πετάνε παπούτσια, μπουκάλια, αγαλματίδια, γιαούρτια και γενικά ό,τι τους βρίσκεται. Ίσως όμως και γι' αυτό να εφαρμόζονται αιματηρά οικονομικά μέτρα παντού. Σου λέει, ρε πούστη, θα σου τα πάρω όλα, να δω μετά τι θα έχεις να μου πετάξεις. Είναι θέμα νόμιμης αυτοάμυνας.

-Ο έτερος αγαπημένος του μπλογκ, ο Μπερλουσκόνι, χρησιμοποίησε απόσπασμα από τα ημερολόγια του Μουσολίνι για να μας πείσει ότι δεν αισθάνεται να έχει εξουσία. Στο απόσπασμα ο Μπενίτο έλεγε ότι μόνο το άλογο που καβαλάει διατάζει. Βέβαια ο Καβαλιέρε δεν μετακινείται με άλογα (όπως ο Ψωμιάδης), αλλά όλο και κάτι καβαλάει στο φτωχικό του στη Σαρδηνία.

-Μα καλά, είναι επιφώνημα (πώς αλλιώς να το πεις; τραγούδι δεν το λες...) αυτό που στείλαμε στο Γυρωβύζι; Όπα;! Χάθηκε ένα "Αχ!", ένα "Βαχ!", ένα "Αμάν-αμάν!" βρε αδερφέ, να είμαστε εντός κλίματος;

-Φυσικά και κέρδισε η Γερμανία, που θα αναλάβει τη διοργάνωση της επόμενης φιέστας. Ο θεός είναι μεγάλος. Αν μάλιστα της δώσει και το Μουντιάλ του 2014 και την Ολυμπιάδα του 2016, ένα βήμα από το ΔΝΤ θα απέχουν.

-Πάντως τη Μέρκελ τη μαύρισαν στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Τι διάολο; Όλες στην ελληνική παροικία τις έκαναν;

-Ο Πούτιν έμαθα ότι παραδέχτηκε πως διατέλεσε μέλος της KGB. Έτσι μου λύθηκε και η απορία γιατί οι Αμερικανοί έχουν γυρίσει τόσες ταινίες όπου οι Ρώσοι πράκτορες είναι παθολογικά βλάκες. Δεν λαθεύει το Χόλυγουντ σε τέτοια.

-Κάνω σούμα στην πρόθεση ψήφου ελληνικού γκάλοπ και μου βγάζει 40% αναποφάσιστους. Σκέφτομαι σοβαρά να κλείσω το φαρμακείο και να ανοίξω κόμμα. Είναι η μόνη μου ελπίδα να αρχίσει να με πληρώνει το κράτος.

-Κάτι μου λέει ότι οι πρώτοι που θα φάνε ξύλο δεν θα είναι πολιτικοί, θα είναι μερικοί δημοσιογράφοι. Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς, όπως μαθαίνω εκ των έσω, απειλούνται ήδη τηλεφωνικά και ζητάνε αστυνομική προστασία. Την άλλη μέρα βέβαια θα βγουν στο γυαλί να αναρωτηθούν πού στο καλό είναι δεσμευμένοι τόσοι αστυνόμοι και πόσα δαπανάει το Κράτος γι' αυτούς. Άλλο όμως το ένα και άλλο το άλλο. Σου λέει, εμ να μ' έχεις σπεκουλαδόρο, εμ να μ' έχεις αβανταδόρο, εμ να σου κάνω το ρουφιάνο, εμ να φάω και το ξύλο της αρκούδας; Δεν το θέλει ο θεός. Δίκιο.

-Μόλις έκανα ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι και στάθηκε αρκετό για να μου κατεβεί το πιο σύντομο ανέκδοτο: ΝΔ! Κατοχυρώνεται αυτό στο βιβλίο Γκίνες;

-Και μέσα σε όλα, ανθεί και η βιομηχανία της τσόντας. Μέχρι ποια ηλικία μπορεί κανείς να παίξει;

-Χτες έγινε και η Πορεία Ειρήνης στη μνήμη του γιατρού. Καλά, αυτός έφυγε νωρίς και τουλάχιστον βρίσκεται στη χώρα των Μακάρων. Κοιτάς όμως την επίθεση του Ισραηλινού Ναυτικού στα πλοία για την Γάζα και καταλαβαίνεις ότι η Ειρήνη βρίσκεται στα Τάρταρα. Μετά συνεχίζεις την πορεία. Έτσι είναι η κουφάλα η ζωή. Σκεβρωμένη, σκοτεινή κι αραχνιασμένη. Σαν κουφάλα δέντρου. Αλλά συνεχίζεις την πορεία. Με το πανί μπροστά στο στήθος. Τί άλλο σου απομένει;

ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΟΥΝ ΦΑΡΜΑΚΑ!

Η φράση του τίτλου δεν είναι τυχαία. Την εκστόμισε γιαγιά προ ημερών στο φαρμακείο, σαν κατάρα για την κυβερνητική πολιτική και για τις απάνθρωπες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Οι εξελίξεις στη χώρα είναι τραγικές. Η λαίλαπα δεν άφησε φυσικά απέξω κανέναν. Ας μου επιτραπεί να αναφερθώ στα καθ' ημάς. Σήμερα και αύριο όλα τα φαρμακεία της χώρας βάζουν λουκέτο. Το Σάββατο θα αποφασιστεί η συνέχιση των κινητοποιήσεων. Κι αυτό εξαιτίας της γενικότερης κατάστασης, αλλά και λόγω κρίσιμης παραγράφου που προστέθηκε αιφνιδιαστικά (νύχτα) στο άθλιο νομοσχέδιο και που βάζει μπουρλότο στα θέμελα του φαρμακευτικού συστήματος. Μετά την αύξηση της φορολόγησης, την αύξηση του ΦΠΑ και την δραματική μείωση των τιμών των φαρμάκων, η κυβέρνηση θα προσχωρήσει τόσο στο άνοιγμα του φαρμακευτικού επαγγέλματος, όσο και στην δραστική μείωση του ποσοστού κέρδους των φαρμακείων. Casus belli, τελεία και παύλα.

Ας μη βιαστεί κάποιος να μου καταλογίσει ότι προσπαθώ να υπερασπιστώ συντεχνιακά κεκτημένα. Κι αυτό γιατί τα νέα μέτρα θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στην ολοσχερή καταστροφή του συστήματος υγείας και θα στραφούν σε σύντομο χρονικό διάστημα εναντίον του Έλληνα ασφαλισμένου. Θα εξηγήσω το πώς και το γιατί.

Εδώ και πολλά χρόνια ο Πανελλήνιος Φαρμακευτικός Σύλλογος (ΠΦΣ) έχει καταθέσει στοιχεία, έρευνες, προτάσεις και υπομνήματα για τον εξορθολογισμό της φαρμακευτικής δαπάνης. Προτάσεις που έχουν να κάνουν με τον έλεγχο της συνταγογράφησης, τις ασύλληπτες ρεμούλες των νοσοκομείων, τα γενόσημα φάρμακα, την μηχανοργάνωση του συστήματος κτλ. και που οδηγεί (με το νι και με το σίγμα) σε μείωση του κρατικού κόστους κατά 1,8 δις ευρώ ετησίως! Στου κουφού την πόρτα...

Αντί αυτών, ξεσκίζει τους φαρμακοποιούς στην φορολόγηση και αυξάνει (και θα αυξήσει ξανά) το ΦΠΑ, τη διαφορά του οποίου επωμιζόμαστε αφού η τιμή του φαρμάκου είναι σταθερή. Από 1η Μάη μειώνει και τις τιμές των φαρμάκων μέχρι και 27%. Αυτό για ένα φαρμακείο που έχει στοκ στα ράφια του (υποχρεωτικά και δια νόμου) σημαίνει άμεσες απώλειες από 7-15.000 ευρώ. Όμως όλα αυτά οι φαρμακοποιοί τα έκαναν γαργάρα αφού το αισθάνθηκαν (κακώς λέω εγώ) ως τη δική τους συνεισφορά στην υποτιθέμενη οικονομική κρίση.

Τα νεογέννητα μέτρα όμως τείνουν να γίνουν εξοντωτικά. Το άνοιγμα του επαγγέλματος μας δεν είναι ένα βήμα προόδου, είναι πολλά βήματα πισωγυρίσματος με τελικό θύμα τον απλό πολίτη. Ο στόχος του ΔΝΤ (αυτοί δε μας κυβερνάνε;) είναι η μεσοπρόθεσμη απελευθέρωση τνω τιμών των φαρμάκων (αντί της κρατικής -χαμηλής-διατίμησης). Ταυτόχρονα, με το άνοιγμα, θα εισρεύσουν στο σύστημα, όχι πια πτυχιούχοι φαρμακοποιοί μα λαμόγια επιχειρηματίες, που δε θα έχουν καμιά σχέση με την επιστήμη. Δηλαδή, για να το πω λαϊκά, τα φάρμακα θα τα πουλάει σε όποια τιμή θέλει ένα είδος Super Market, δίπλα στις μπαταρίς, τις ομπρέλες, τα τυριά και τα ποτά. Αυτό θα έχει άμεσο όφελος για τα ασφαλιστικά ταμεία, αφού αυτά θα απιτήσουν εκπτώσεις στα φάρμακα. Τα λαμόγια θα ρίξουν τεχνητά και προσωρινά τις τιμές και οι κοινοί φαρμακοποιοί θα χάσουν τη δουλειά τους, αφού δε θα μπορούν να αντέξουν σε μια τέτοια διαδικασία ανταγωνισμού. Το ίδιο δηλαδή που γίνεται με τα μπακάλικα μπροστά στα κολοσσιαία Super Market. Όταν όμως θα κλείσουν -μοιραία- τα 2/3 των φαρμακείων, οι πτυχιούχοι φαρμακοποιοί θα γίνουν υπάλληλοι των επιχειρηματιών ή θα αλλάξουν επάγγελμα. Συντοχρόνως, οι απελευθερωμένες τιμές θα αρχίσουν να παίρνουν την ανιούσα και τα ταμεία στο τέλος θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά. Στο τέλος αυτού του σκοτεινού διαδρόμου, κάποιοι πλούσιοι θα έχουν πλουτίσει ακόμα περισσότερο, τα ασφ. ταμεία θα βρίσκονται ξανά σε αδιέξοδο, οι φαρμακοποιοί δε θα μπορούν πια να υψώνουν αναχώματα στο τσουνάμι και οι ασφαλισμένοι θα παίρνουν φάρμακα μόνο αν έχουν λεφτά, ειδάλλως θα ψοφάνε. Σενάριο fiction; Καθόλου. Δρομολογημένο σχέδιο της επόμενης πενταετίας. Ρωτήστε και στο Υπουργείο Ανάπτυξης (που ρώτησε και ο ΠΦΣ), να δείτε ότι μιλάνε για 4500 φαρμακεία, εκεί που σήμερα είναι 10500. Φαρμακεία χωρίς φαρμακοποιούς φυσικά.

Γιατί όμως οι φαρμακοποιοί δε φταίνε καθόλου για το χάλι στον χώρο της υγείας; Να το εξηγήσω όσο πιο συνοπτικά μπορώ.

α) Το ποσοστό κέρδους ενός φαρμακείου κυμαίνεται από 10-12%. Ο μέσος όρος στην Ελλάδα είναι 10,8% και όχι 35%, όπως επί ημερών διατυμπάνιζαν κάποια δημοσιογραφικά σκουλήκια, ευρισκόμενα σε διατεταγμένη υπηρεσία. Το ποσοστό αυτό ίσα που αρκεί για την επιβίωση ενός μέσου φαρμακείου (πχ ενός συνοικιακού της Αθήνας). Μείωσή του σημαίνει λουκέτο.

β) Οι φαρμακοποιοί είναι οι μόνοι που καταβάλουν το ΦΠΑ πριν ακόμα το εισπράξουν από τα Ταμεία. Είναι οι πρώτοι στη λίστα των επαγγελμάτων με ειλικρινείς φορολογικές δηλώσεις (μηδενική φοροδιαφυγή) αφού, εκ των πραγμάτων, για να πληρωθούν, κόβουν τιμολόγια στα Ταμεία.

γ) Το φαρμακείο πιστώνει επ' αόριστον και αγόγγυστα το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας, δεκαετίες τώρα, επιτρέποντας σε κάποιους να ασκούν πολιτική με τα λεφτά των φαρμακοποιών.

δ)Το φαρμακείο λειτουργεί και παρέχει υπηρεσίας σε 24ωρη βάση, σε γιορτές και αργίες, χωρίς προσαύξηση των τιμών του και χωρίς πληρωμή των υπερωριών του. Η 24ωρη βάση και οι 365 μέρες το χρόνο, για το δικό μου φαρμακείο πχ, που είναι το μόνο στο νησί, δεν είναι σχήμα λόγου, είναι απλά ένα γεγονός. Το κινητό μου έχει να κλείσει 12 χρόνια.

ε)Σε κάθε ελληνικό φαρμακείο αντιστοιχούν 950 κάτοικοι, όταν σε άλλα κράτη της ευρωζώνης οι αναλογίες είναι από 3-10.000/ φαρμακείο. Προς τί η απελευθέρωση του επαγγέλματος, αν όχι για να εξαφανιστούν τα μισά;

στ)Η φαρμακευτική δαπάνη δεν καταλαμβάνει παρά το 21% της συνολικής υγειονομικής δαπάνης για το κράτος. Ούτε κουβέντα όμως για τα κυκλώματα των βιομήχανων, των εταιριών, των μανατζαραίων των νοσοκομείων και κάποιων γιατρών που λυμαίνονται τη νοσοκομειακή περίθαλψη, τις κλινικές και παρακλινικές εξετάσεις, την τεράστια διακίνηση ακριβών νοσοκομειακών φαρμάκων, των βοηθημάτων και των παραφαρμακευτικών υλικών. Το ξύλο δεν το τρώει ο γάϊδαρος, αλλά το σαμάρι.

ζ) Η φαρμακευτική βιομηχανία με τον ν.3457/2006 χρωστάει 400 εκ. ευρώ στο κράτος μόνο την τελευταία τριετία, ενώ το κράτος χρωστάει τους τελευταίους μήνες 300 εκ. ευρώ στους φαρμακοποιούς, μόνο από τον ΟΠΑΔ! Επιπρόσθετα, από την λιανική τιμή ενός φαρμάκου, το 63% πηγαίνει ως καθαρό κέρδος στην τσέπη του βιομήχανου! Όταν η υπουργός τους κάλεσε για να συζητήσει ενδεχόμενη μείωση του υπέρογκου κέρδους τους, μόνο που δεν την έδειραν. Ο κυρ-Γιαννακόπουλος μάλιστα -που λεφτά για πράσινα σώβρακα και φανέλες του περισσεύουν και με το παραπάνω- απείλησε με φυγή της εταιρίας του στην Τουρκία. Και η Κατσέλη έγινε Κάτσε-καλή, κοτούλα δηλαδή. Εμ, βέβαια. Αφού οι ίδιοι είναι που τους χρηματοδότησαν τον προεκλογικό αγώνα και στηρίζουν με τις διαφημίσεις και τα κεφάλαιά τους τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια των εκάστοτε κυβερνώντων. Με τους ίδιους βιομήχανους έχουν φιλίες και κάνουν διακοπές με πολυτελείς θαλαμηγούς σε ελληνικά νησιά, όπως το Μεγανήσι. Δεν τα βάζεις εύκολα διάολε με τους κολλητούς σου!

Εδώ είναι η ώρα να ξεκαθαρίσουμε κάποια πραγματάκια. Σαφώς και οι φαρμακοποιοί θα πρέπει να υποφέρουν ανάλογα με όλους τους άλλους Έλληνες, ακόμα κι αν δε συμμετείχαν (όπως εξάλλου ισχύει για τους περισσότερους Έλληνες) στη διόγκωση του εξωτερικού χρέους. Σαφώς και οι τιμές των φαρμάκων θα πρέπει να είναι όσο πιο χαμηλές γίνεται γιατί αυτό βοηθάει τον απλό κοσμάκη με τον οποίο συμπάσχουμε καθημερινά, ειδικά όταν μας φεσώνει μέχρι το τέλος του μήνα που θα πάρει την πενιχρή του σύνταξη. Σαφώς και οι φαρμακοποιοί πρέπει, ακόμα και κάτω από τις μεγαλύτερες αντιξοότητες, να συνεχίσουν ευσυνείδητα το έργο τους. Ένα έργο που, να σημειωθεί, κάνει οικονομία στο κράτος. Όχι μόνο είμαστε σύμβουλοι υγείας, όχι μόνο μετράμε πιέσεις, ζάχαρα ή ρυθμίζουμε δόσεις και ελέγχουμε αλληλεπιδράσεις, όχι μόνο γνωρίζουμε το ιστορικό του ασθενούς και δίνουμε τις πρώτες βοήθειες (προσωπικά, είχα την τύχη να σώσω δύο ανθρώπινες ζωές αυτά τα 12 χρόνια), αλλά και αποτελούμε κυματοθραύστη για μια σωρεία μικροπεριστατικών που αλλιώς θα έσπευδαν στο ΕΣΥ. Είναι ακόμα σαφές ότι έχουμε δεχτεί απανωτά πλήγματα, και όχι μόνο οικονομικά και τα έχουμε καταπιεί αμάσητα. Ίσαμ' εδώ όμως!

Αυτό που δεν νοείται και που σε καμιά περίπτωση δε θα επιτρέψουν οι ΦΣ της χώρας είναι το να εξευτελιστεί ο φαρμακοποιός ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Δε θα δεχτούμε επουδενί να πωλούνται φάρμακα δίπλα στα παριζάκια (πιθανόν και από την ίδια πωλήτρια), ούτε να διακινούνται αυτά από επικίνδυνα ανειδίκευτους ή αστοιχείωτους σκιτζήδες με μόνο στόχο το ξεζούμισμα και όχι την ίαση του ασθενούς. Σε καμία περίπτωση δε θα γίνουμε υπαλληλίσκοι σε ξένα (φύσει και θέσει) φαρμακεία. Ούτε θα υποστούμε την καταβαράθρωση της αρχαίας μας επιστήμης και την υποβάθμισή της σε επίπεδο στυγνής εμπορευματοποίησης ενός κοινωνικού αγαθού, όπως χαρακτηρίζει το Σύνταγμα το φάρμακο. Και τέλος, δε θα πάψουμε να είμαστε άνθρωποι στην υπηρεσία άρρωστων συνανθρώπων μας, και μάλιστα εκείνοι ακριβώς που έχουν δώσει όρκο να προστατεύουν και να διαφυλάσσουν τη δημόσια υγεία. Όπως έδειξε και η σημερινή μας Γενική Συνέλευση, θα αγωνιστούμε μέχρις εσχάτων. Αν είναι απαραίτητο, θα ιδρώσουμε και θα ματώσουμε τους πάγκους μας. Μέχρι πότε; Αν χρειαστεί, λέω εγώ, μέχρι να δω τον τελευταίο βουλευτή να κρεμιέται με τα άντερα του τελευταίου φαρμακοβιομήχανου. Ή μέχρι να δω τον τελευταίο εκπρόσωπο του ΔΝΤ να ξεψυχάει σπαρταρώντας από τις παρενέργειες μιας φούχτας χαπιών.

Δε με νοιάζει αν θα πεινάσουν τα παιδιά μου σήμερα. Με νοιάζει μόνο να μην ντρέπονται για τον πατέρα τους αύριο.

Υ.Γ. Ραντεβού στους δρόμους.

ΧΩΡΑ ΧΑΟΥΣ

Τρεις νεκροί και δέκα εκατομμύρια τραυματισμένοι στο κέντρο της χώρας.

Είναι απ' αυτές τις ώρες που νιώθω σα μισός και νιώθω σα φωτιά. Είναι από τις ώρες που δε μένω σιωπηλός. Ενώστε τις κραυγές σας, ενώστε τις φωτιές σας. Ας γίνουμε ιστορία. Ας γίνουμε το αύριο, με ή χωρίς χώρα.

ΚΛΕΟΣ ΚΑΙ ΚΛΑΜΑ

Κάτι μέρες σαν κι αυτή είναι που συλλογιόμαστε στιγμές αλλοτινές, περιστατικά εθνικής ανάτασης και δαφνοστρωμένες σελίδες. Ένα επαναστατικό κίνημα που ξεπήδησε μαζί με άλλα ευρωπαϊκά για να διατρανώσει τη σιδερένια θέληση των λαών για αυτοδιάθεση και συνταγματικά δικαιώματα έγινε σύμβολο και εθνική γιορτή. Και δικαιώς. Ωστόσο στην πορεία ξώκειλε σε κακοδιαχειρίσεις, παραγοντισμούς και μύρια ακόμα. 189 χρόνια μετά, λίγα έχουν απομείνει από το κλέος εκείνης της θυσίας, εκείνων των οραμάτων. Σήμερα σερνόμαστε σαν κουρελήδες πίσω από τα ευρωπαϊκά ξεροκόμματα, αψηφώντας τα σφάλματα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ και επιτρέποντας σε κάποιους ελλαδέμπορες να ξύνουν τα σπυριά τους πάνω στα ηρώα.

Πέρασε αθόρυβα και η παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Με αφορμή (και) αυτό είπα να ξεφυλλίσω μερικούς ποιητές που τους έλαχε η ευχή και η κατάρα να είναι Έλληνες. Δε δυσκολεύτηκα να ανασύρω τα μικρά αποσπάσματα.

Με τα ρούχα αιματωμένα

Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά

Να γυρεύεις εις τα ξένα

Άλλα χέρια δυνατά

Μοναχή το δρόμο επήρες,

Εξανάλθες μοναχή.

Δεν είν' εύκολες οι θύρες,

Εάν η χρεία τες κουρταλή.

Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,

Αλλ' ανάσασιν καμιά.

Άλλος σου έταξε βοήθεια

Και σε γέλασε φρικτά.

...

Ταπεινότατη σού γέρνει

Η τρισάθλια κεφαλή,

Σαν πτωχού που θυροδέρνει

Κι' είναι βάρος του η ζωή.

Διονύσιος Σολωμός-Ύμνος εις την Ελευθερίαν.

Η σάρκα και τα κόκκαλα,

λάσπη πολλή και φρόκαλα,

Πατρίδα μου, χαλάλι σου!

Σαν είν' οι αφέντες σου δικοί,

θα 'ναι κ' η ζήση σου γλυκή

κι ανέγνιο το κεφάλι σου!

Το χαράτσι, τα παιδιά,

μοναχός να κρίνεις,

άλλο να σ' τα παίρνουνε

κι άλλο ναν τα δίνεις.

Όλα εδώ χάμου ψέφτικα.

Δε σ' έζησα, ονειρέφτηκα,

μάβρη ζωή, όλη πίκρα.

Μα θα χαρώ σε, Λεφτεριά,

αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,

σαν θα περάσω Αντίκρα.

Κώστας Βάρναλης- Σκλάβοι Πολιορκημένοι.

Τρύπια στέγη

τρύπια παπούτσια

τρύπιες λέξεις

γέμισε νερό το σπίτι

γέμισε ο κόσμος-

ούτε το ψάρι

δεν ξέρει που να πάει

ούτε το ποίημα.

Γιάννης Ρίτσος-Πήλος

Τί άλλο να προσθέσω; Δεν υπάρχουν σωτήρες. Δεν ξέρω καν αν θέλουμε να σωθούμε. Ίσως ούτε μια επανάσταση να μπορεί πια να μας σώσει. Τουλάχιστον όμως, για όσο κρατήσει, θα μας προσφέρει εκείνο το ξεχασμένο ρίγος της ελευθερίας. Γιατί είναι κρίμα να φεύγεις δίχως ρίγος.

ΣΚΟΡΠΙΑ ΞΑΝΑ

Αναρτώ αραιά, το ξέρω. Τί να κάνω ο άνθρωπος, πολλές οι υποχρεώσεις. Χώρια που έχω και φιλικά μπλογκ στα οποία αρθρογραφώ. Θα προσπαθήσω τουλάχιστον την Άνοιξη να ρεφάρω. Επιστρέφω με κάτι λίγα σκόρπια σχόλια της επικαιρότητας που κατεβάζει η γκλάβα μου στις πιο ακατάλληλες στιγμές και καλό είναι να τα γράφω γιατί αλλιώς ψοφάνε.

1. Τόσον καιρό ακούγαμε μέτρα και πάλι μέτρα. Τα πήρε επιτέλους τα μέτρα ο πρωθυπουργός. Για την ακρίβεια μας πήρε τα μέτρα. Ζωή σε λόγου σας.

2. Ο Αντώνης βέβαια δε διαφωνεί με το πήδημα. Στη στάση έχει κάποιες ενστάσεις.

3. Στο φιλικό ιστολόγιο του Ν.Σαραντάκου έγραφα χτες για το θέμα της φαρμακευτικής δαπάνης και ότι υπάρχουν λύσεις αλλά η μαγική λέξη είναι πολιτική βούληση. Μια σχολιάστρια μου είπε ότι σε αυτή την περίπτωση δε θέλουμε κυβέρνηση αλλά τον Χουντίνι. Εγώ επιμένω. Με τις προθέσεις που έχει ετούτη η κυβέρνηση, μια χαρά θα ήταν και ο Μάικ Λαμάρ.

4.Τί είπε ρε παιδιά ο τύπος που ήρθε από το κρύο, ο Όλι Ρεν ντε; Καλό κουράγιο; Και δε βρέθηκε ένας χριστιανός να του απαντήσει καλά κρασά;

5. Έχει τρελαθεί όλος ο κόσμος να μαζεύει και να φυλάει αποδείξεις λιανικής. Όταν γίνουν οι φορολογικές δηλώσεις με το καλό (ή μάλλον με το κακό) , θα στενάξουν οι υπηρεσίες καθαριότητας.

6. Σάλος με το εξώφυλλο του γερμανικού Focus με τον υψωμένο μέσο της Αφροδίτης της Μήλου. Έγραψα την άποψή μου, το όλο θέμα είναι για γέλια. Το άρθρο είναι υπεραπλουστευτικό και σε μερικά σημεία εμπαθές, ενώ το χιούμορ του ελέγχεται για τη χαμηλή του θερμοκρασία. Όχι όμως ότι είμαστε κι ο περιούσιος λαός, ο άμωμος και αμόλυντος. Όπως και άλλα κράτη, έχουμε κι εμείς έως ενός σημείου λερωμένη τη φωλιά μας. Πάντως το εξώφυλλο υποτίθεται ότι δείχνει την Αφροδίτη να χειρονομεί κοροϊδευτικά, όχι εναντίον της Ελλάδας, αλλά εναντίον των "πολιτισμένων Βορειοευρωπαίων". Να σας πω τη μαύρη αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι καθόλου δε διαφωνώ με την αφροδίσια χειρονομία.

7. Μ' αυτά και μ' αυτά θυμηθήκαμε και τις κατοχικές αποζημιώσεις. Δε με χαλάνε, αλλά πιο πιθανό νομίζω είναι να πάρουμε χρήματα από τον Αχμαντινετζάντ για την εκστρατεία του Μαρδόνιου, παρά από τη Μέρκελ. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, εμείς είχαμε Ιταλούς στο Μεγανήσι. Αχά!

8. Ο Ομπάμα θέλει να περάσει νομοσχέδιο για την υγειονομική κάλυψη των ασθενέστερων στρωμάτων. Δεν το ψηφίζουν ούτε οι δικοί του. Ο δε αμερικανικός πληθυσμός αντιδρά σε ποσοστό άνω του 50%. Γιατί δε δοκιμάζει να τους προτείνει κανέναν πόλεμο να έχει σύμπνοια;

9. Απέκλεισε ο Παναθηναϊκός τη Ρόμα και ο ΑΝΤ θυμήθηκε τη Βέμπο. Άντε ν' αποκλείσει και τους Βέλγους και ν' ακούσω το "Στ' άρματα-στ' άρματα εμπρός στον αγώνα!"

10. Από το προεδρείο της Βουλής έκαναν το λάθος να δώσουν το λόγο στον Άδωνη, χωρίς να χρησιμοποιήσουν τη δέουσα γενική κατά την εκφορά του λόγου. "Το σωστό θα ήταν: του Σπυρίδωνος Αδώνιδος Γεωργιάδου!", παρατήρησε με ανωτερότητα ο Ελλαδέμπορος. Είναι σεμνός. Εγώ θα πρότεινα κάτι πιο μεγαλεπήβολο αντάξιο του αναστήματός του. Για παράδειγμα, "του Σπυρίδωνος Αδώνιδος Γεωργιάδου, ανδρός σοφού τε και κραταιού, αόκνου πολέμιου των απανταχού βαρβάρων και στεντορείως φωνασκούντος προς άπαντας υπέρ πίστεως και πατρίδος, άλλως καλούμενου και βουμβούκου".

11. Δεν κατάλαβα, με τον Καραθανασόπυλο να εμφανίζεται ως απολογητής του σταλινισμού και τη Λιάνα ως σκοπιανοφάγο θα δημιουργηθεί το λαϊκό μέτωπο; Ούτε μέχρι το λαϊκό φρύδι δε θα φτάσουμε, σύντροφοι.

12. Τώρα θα μου πείτε γιατί δε γράφω τίποτα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Για ποιόν ΣΥΡΙΖΑ απ' όλους; θα ρωτήσω ο άθλιος...

13. Ένα γιγάντιο παγόβουνο, ανάλογο με το Λουξεμβούργο σε μέγεθος, αποκολλήθηκε από το Βόρειο Πόλο. Όχι ρε γαμώτο, ήταν ανάγκη να συμβεί τώρα που συγκρίναμε την οικονομία μας με τον Τιτανικό;

14. Και μέσα σ' όλο αυτό το αντιγερμανικό μένος να πρέπει να γράψω και εργασία για τη μετάβαση από την υποκειμενική/ατομική ηθική/ηθικότητα (Moralitat) του Καντ στην αντικειμενική ηθική (Sittlichkeit) του Χέγκελ. Αυτή η ουσιαστικότητα του αντικειμενικού πνεύματος είναι που μου τσακίζει το ηθικό.

ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΘΑΡΟ ΤΟ ΧΑΛΙ

"Εντάξει τώρα, μην κολλάτε στις παράπλευρες απώλειες. Η χρηστή κοινωνία χαρακτηρίζεται από την ευμάρεια των τραπεζών κι όχι από την ψυχική υγεία των πελατών τους. Άντε, γιατί με έχετε κουράσει όλοι εσείς οι διανοούμενοι και οι ουμανιστές. Έτσι μου' ρχεται ώρες-ώρες να πάρω το όπλο μου και να σας καθαρίσω, έναν προς έναν... "

Αυτά έγραφα προ ημερών για να στηλιτεύσω το ολοένα και πιο συχνό φαινόμενο του να παίρνει κάποιος -συνήθως νέος- ένα όπλο και να σκοτώνει αδιάκριτα. Αναρωτιόμουν πόσο χρόνο θα κάνει να μας επισκεφτεί το εξωτικό φρούτο. Και εκεί που αναρωτιόμουν, τακ-τακ ακούω στην πόρτα...

Διάβασα για"ξενόφερτο φαινόμενο", για "τυχαίο και μεμονωμένο γεγονός", για "περίεργο άτομο" που "φορούσε πάντα μαύρα". Εν τάξει. Μια στάλα λάσπη που έσταξε στο ακριβό χαλί της κοινωνίας, ας την χώσουμε γρήγορα από κάτω και ας ελπίσουμε να μην την πρόσεξε και κανένας.

Μόνο μη λερωθεί το χαλί. Το χαλί μετράει, κι όχι το μαύρο μας το χάλι. Μια κοινωνία που διαφημίζει τα όπλα, που αποστεγνώνει τον έφηβο από τά όνειρά του, που καταρρακώνει την αξιοπρέπεια, που γκετοποιεί τη διαφορετικότητα, που απομυζεί το νόημα της ύπαρξης, που με ιλουστρασιόν ψιμύθια προσπαθεί να φαίνεται καλοστεκούμενη, καθαρή και επιμελημένη, ενώ το χνώτο της ζέχνει την προϊούσα σήψη και στα μάτια της τσιμπλιάζει η κατιούσα θλίψη.

Υπάρχει και ελπίδα και λύση. Ένα χέρι και ένα χαμόγελο. Μια ζεστή κουβέντα και μια εξήγηση. Ένα δέντρο και ένας ήλιος. Υπάρχει λύση στο να μιλάμε, αντί να παίρνουμε φάρμακα. Στο να κολυμπάμε στη θάλασσα, αντί να σερφάρουμε στο διαδίκτυο. Στο να διαβάζουμε αντί να βλέπουμε τηλεόραση. Στο να ρεμβάζουμε τα σύννεφα αντί να αυξάνουμε την παραγωγικότητα μας. Να δώσουμε την ελπίδα σε αυτούς που τους ανήκει.

Γιατί αν δεν επιστραφούν σε όλους οι λύσεις κι οι ελπίδες, θα τις πάρουν οι νέοι μόνοι τους.

Τι κοιτάτε; Εμάς σημαδεύει. Ποιούς θέλετε δηλαδή να σημαδέψει;

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ -ΑΡΚΤΙΚΟ ΝΤΕΛΙΡΙΟ

Δεν τον προλαβαίνουμε τον θαλάσσιο ελέφαντα Παγκάλ. Διαβάστε τι δήλωσε σήμερα σε συνέντευξη που έδωσε στην "Κυριακάτικη των Πάγων":

# "...ευτυχώς που ηττήθηκε το Πιγκουινιστικό Κόμμα στον Εμφύλιο".

# "Το ΚΚ Πιγκουίνων διοικείται από μια ομάδα ανθρώπων με ολοκληρωτική νοοτροπία".

# "Τα κείμενά τους, ρητά λένε ότι η προοπτική του ΚΚΠιγκουίνων είναι η ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού και κοινωνικού συστήματος. Επειδή, λοιπόν, εγώ θεωρώ ότι το υπάρχον σύστημα είναι η δημοκρατία, πιστεύω ότι το κόμμα αυτό κινείται στα όρια της νομιμότητας"

# "Αυτά δεν γίνονται. Βρίσκονται στην αγριεμένη φαντασία νεαρών με εξάψεις, όπως είναι ο κ. Τσίπρ. Ή, ακόμη χειρότερα, στη φαντασία ανθρώπων που ποτέ δεν ωρίμασαν πνευματικά και πολιτικά, όπως είναι ο κ. Αλαβάν".

# "Το άσυλο έχει καταργηθεί από τους τρομοκράτες και τους αλήτες της άκρας αριστεράς με την υποστήριξη των πολιτικών νεολαιών του ΚΚΠιγκ. και του ΣΥΝΠιγκ"

# "Στην Ελλάδα υπάρχουν θύλακοι όπου το πολίτευμα δεν λειτουργεί. Κι αυτό γίνεται με την υποστήριξη δύο κοινοβουλευτικών κομμάτων, του ΣΥΝΠιγκ και του ΚΚΠιγκ. Είναι απαράδεκτο και θα οδηγήσει σε πολύ επικίνδυνες εξελίξεις. Αν η κυβέρνηση δεν εφαρμόσει το νόμο, τότε θα εφαρμόσουν το νόμο αυτοδικώντας οι πολίτες".

# "Με τους λαθρομετανάστες έχεις δύο δρόμους: ή κάνεις την Αρκτική παράδεισο υποδοχής των λαθρομεταναστών, με κίνδυνο να βρεθείς με 5-10 εκατομμύρια, ή κάνεις κάτι για να σταματήσει".
* (Δημοσιογρ.) Απέλαση;
# " Δεν υπάρχει άλλη μέθοδος από την επαναπροώθησή τους στη χώρα εκκίνησής τους. Η συντήρηση του φαινομένου νοθεύει όλες τις πλευρές της κοινωνίας. Ευθυγραμμίζονται οι μισθοί με αυτούς που παίρνουν οι λαθρομετανάστες, γυρνάνε από δω κι από κει, πολιτιστικά αποτελούν ένα βάρος και αρχίζει να περνάει το εμπόριο ναρκωτικών".

Όλα αυτά βέβαια θυμίζουν αρκετά τα γρυλίσματα του Λύκου της Τούνδρας και τις υλακές των ομοίων του. Λέτε να είναι τυχαίο; Δε μας το ξεκαθάρισε κι ο θαλάσσιος αρχιελέφαντας με το μουστάκι, Παπαγάμα. Κάνει ωστόσο πολύ κρύο εκεί στην Αρκτική και μόνο τα παχύδερμα επιβιώνουν. Να, όπως ο Παγκάλ ας πούμε, που διακρίνεται στη φωτό να μασουλάει μερικούς αλλοδαπούς ιχθείς, αδημονώντας να επιστρέψει στον υπουργικό του θώκο και να κάνει τα λόγια πράξη.