Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επέτειος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επέτειος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010

ΚΛΕΟΣ ΚΑΙ ΚΛΑΜΑ

Κάτι μέρες σαν κι αυτή είναι που συλλογιόμαστε στιγμές αλλοτινές, περιστατικά εθνικής ανάτασης και δαφνοστρωμένες σελίδες. Ένα επαναστατικό κίνημα που ξεπήδησε μαζί με άλλα ευρωπαϊκά για να διατρανώσει τη σιδερένια θέληση των λαών για αυτοδιάθεση και συνταγματικά δικαιώματα έγινε σύμβολο και εθνική γιορτή. Και δικαιώς. Ωστόσο στην πορεία ξώκειλε σε κακοδιαχειρίσεις, παραγοντισμούς και μύρια ακόμα. 189 χρόνια μετά, λίγα έχουν απομείνει από το κλέος εκείνης της θυσίας, εκείνων των οραμάτων. Σήμερα σερνόμαστε σαν κουρελήδες πίσω από τα ευρωπαϊκά ξεροκόμματα, αψηφώντας τα σφάλματα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ και επιτρέποντας σε κάποιους ελλαδέμπορες να ξύνουν τα σπυριά τους πάνω στα ηρώα.

Πέρασε αθόρυβα και η παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Με αφορμή (και) αυτό είπα να ξεφυλλίσω μερικούς ποιητές που τους έλαχε η ευχή και η κατάρα να είναι Έλληνες. Δε δυσκολεύτηκα να ανασύρω τα μικρά αποσπάσματα.

Με τα ρούχα αιματωμένα
Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
Να γυρεύεις εις τα ξένα
Άλλα χέρια δυνατά

Μοναχή το δρόμο επήρες,
Εξανάλθες μοναχή.
Δεν είν' εύκολες οι θύρες,
Εάν η χρεία τες κουρταλή.

Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,
Αλλ' ανάσασιν καμιά.
Άλλος σου έταξε βοήθεια
Και σε γέλασε φρικτά.

...

Ταπεινότατη σού γέρνει
Η τρισάθλια κεφαλή,
Σαν πτωχού που θυροδέρνει
Κι' είναι βάρος του η ζωή.
Διονύσιος Σολωμός-Ύμνος εις την Ελευθερίαν.

Η σάρκα και τα κόκκαλα,
λάσπη πολλή και φρόκαλα,
Πατρίδα μου, χαλάλι σου!
Σαν είν' οι αφέντες σου δικοί,
θα 'ναι κ' η ζήση σου γλυκή
κι ανέγνιο το κεφάλι σου!

Το χαράτσι, τα παιδιά,
μοναχός να κρίνεις,
άλλο να σ' τα παίρνουνε
κι άλλο ναν τα δίνεις.

Όλα εδώ χάμου ψέφτικα.
Δε σ' έζησα, ονειρέφτηκα,
μάβρη ζωή, όλη πίκρα.
Μα θα χαρώ σε, Λεφτεριά,
αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,
σαν θα περάσω Αντίκρα.
Κώστας Βάρναλης- Σκλάβοι Πολιορκημένοι.

Τρύπια στέγη
τρύπια παπούτσια
τρύπιες λέξεις
γέμισε νερό το σπίτι
γέμισε ο κόσμος-
ούτε το ψάρι
δεν ξέρει που να πάει
ούτε το ποίημα.
Γιάννης Ρίτσος-Πήλος




Τί άλλο να προσθέσω; Δεν υπάρχουν σωτήρες. Δεν ξέρω καν αν θέλουμε να σωθούμε. Ίσως ούτε μια επανάσταση να μπορεί πια να μας σώσει. Τουλάχιστον όμως, για όσο κρατήσει, θα μας προσφέρει εκείνο το ξεχασμένο ρίγος της ελευθερίας. Γιατί είναι κρίμα να φεύγεις δίχως ρίγος.

Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009

ΗΣΥΧΑ ΒΡΑΔΙΑ

Όλα έγιναν το βράδυ που η γυαλιστερή τζαμαρία της ραστώνης έγινε θρύψαλα.

Εκείνο το βράδυ αρκούσε ένας θάνατος για να γεμίσει τους δρόμους με χιλιάδες ζωές. Ήταν το βράδυ που ένα νεκρό παιδί, γυμνό, τραβούσε τους μεγάλους από το μανίκι της πιτζάμας τους. Το ίδιο βράδυ που η ψύχρα έκανε να τρεμουλιάσουν από ταραχή τα μακάρια προγούλια.

Το άλλο πρωί τα συνεργεία της τάξης μάζεψαν τις πέτρες, τα λουλούδια και τις ελπίδες που είχαν εκσφενδονίσει οι ταραξίες. Διαλύθηκε κι η μυρωδιά από τα καμμένα αστικά απόβλητα και το πύρινο δέντρο. Η πόλη πρόλαβε να σιδερώσει το κουστούμι της. Μετά ήρθαν κρίσεις, σκάνδαλα, ανατροπές και επιδημίες και όλα ξεχάστηκαν.

Μόνο που μερικά ανυποψίαστα βράδια, όπως και τότε, οι μικρές ελπίδες λαμπυρίζουν στην χωματερή της μνήμης. Οι νομοταγείς πολίτες αποφεύγουν να τις κοιτάξουν. Δε θέλουν τα πολύχρωμα όνειρα να διαπεράσουν τα σκουριασμένα τους βλέφαρα, με τον κίνδυνο να γίνουν εφιάλτες.

Κάποιοι λένε πως κάτι τέτοια βράδια βλέπουν παιδιά να μαζεύουν πέτρες στις τσέπες τους και πως από την άσφαλτο ξεπετάγονται πλήθος μπουμπούκια. Όλα όμως παραμένουν ήσυχα και γαλήνια. Όλα, εκτός από κείνες τις ασίγαστες φλόγες βαθιά μέσα στα μάτια των παιδιών.

Εκεί που δε φτάνουν οι σφαίρες, όσο κι αν εξοστρακιστούν.

Πέμπτη 25 Ιουνίου 2009

ΕΠΕΤΕΙΟΣ, ΕΠΑΙΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Δεν ξέχασα την επέτειό μας όπως βλέπεις αγάπη μου.
Απλά τα μωρά σου δε μου επέτρεψαν να σου κάνω άλλο δώρο από τούτο το τραγούδι.




Βέβαια, ακόμα κι εσύ, Σοφία μου, καταλαβαίνεις πόσο αξιοθρήνητο σκάκι παίζεται στο βιντεάκι. Σκάκι για μαζέττες.

Μα και στην αγάπη, πάντα μαζέττες παραμένουμε γλυκιά μου.