ΚΟΙΜΗΣΟΥ

Σσσσστ....Κοιμήσου μπέμπη μου. Πήραν να σβήνουν οι κόκκινες λάμψεις. Ησύχασε, κοιμήσου, δεν ήταν τίποτα. Μόνο οι αναλαμπές της αυθαίρετης ματαιοδοξίας. Κοιμήσου εσύ. Θα εκδικηθούμε αύριο.

ΣΚΟΡΠΙΑ

-"Δεν έχω χρόνο..." ξεκινούσε το Χειρόγραφο της Πράγας. Νομίζετε πως ήταν τυχαίο;

-Χαμός στο Μεγανήσι φέτος. Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Οικονομική κρίση πάντως δε βλέπω και δε νομίζω να φταίει η επιπεφυκίτιδά μου.

-Συναυλία απόψε στο Βαθύ με τον Μπάμπη Τσέρτο και όσοι είστε στα πέριξ σπεύσατε. Έχω άδεια απόψε από αυτόν

και αυτή

και μετά κερνάω ποτά στο "Πέτρινο".

-Γεμίσαμε σελέμπριτις και τηλεοπτικές περσόνες τον Αύγουστο. Το μακιγιάζ, σας διαβεβαιώ, κάνει θαύματα.

-Έρχονται διάφοροι άγνωστοι στο φαρμακείο και μου δίνουν συγχαρητήρια για την Πανάκεια. Λέτε να έγινα συγγραφέας και να μην το έχω καταλάβει;

-Πέθανε πάνω στην σκακιέρα, μόλις στα 42 του, τη στιγμή που ετοιμαζόταν να παίξει τη νικηφόρα κίνηση ο γνωστός σκακιστής Νίκος Καραπάνος. Τραγικό, τόσο που να μην το εύχεσαι ούτε στον εχθρό σου. Και λυρικό, τόσο που να το εύχεσαι στον εαυτό σου. Ελπίζω να παίζουν σκάκι εκεί πάνω.

-Εντείνονται οι προσπάθειες ποινικοποίησης των μπλογκς. Ευτυχώς. Είναι η μόνη μου ελπίδα για να βγω στο αντάρτικο σαν τους παππουλάδες μου.

-Αθηναίοι, όταν με το καλό επιστρέψετε στο κλεινόν άστυ, μην ξεχάσετε να πάρετε και τα ντεσιμπέλ σας πίσω.

-Σιγή στο πολιτικό σκηνικό. Έτσι γίνεται μετά το σεξ.

-Ο κερατάς ο Αμπράμοβιτς πάλι πλάκωσε με τα ελικόπτερα. Διαπραγματεύεται να αγοράσει το μισό πόδι του νησιού. Το δικό μου, του το ξεκαθάρισα, μου χρειάζεται για καμιά πενηνταριά χρόνια ακόμα.

-Σε όσους κάνουν διακοπές και περνούν από το φαρμακείο για άλλο λόγο εκτός από το να αγοράσουν προφυλακτικά, εκφράζω την ειλικρινή μου λύπη.

-"Κι όμως, είμαστε πολλοί", μου έλεγε τις προάλλες η Λίνα Νικολακοπούλου σε μια κουβεντούλα που είχαμε. Εννοούσε, πολλοί, που έχουμε συνειδητοποιήσει την πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική αποσάρθρωση και πασχίζουμε να ανατρέψουμε το τοπίο. Να οργανωθούμε βρε Λίνα, να οργανωθούμε! Έχω ρίξει ένα κι έχω φάει δέκα! Και για να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια για την Πανάκεια, θα θυμηθώ και τον πλέον ταιριαστό για την περίπτωσή μου στίχο σου.

-Μην περιμένετε περισσότερα για την ώρα. Νεότερα όταν θα αρχίσουν να φθίνουν οι κολιοί.

ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΕΡΔΟΥΣ

>> > Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα.
>> > Οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’αυτό.
>> > Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια ,κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι των 25 σέντς.
>> > Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα γι’ αυτό.
>> > Ιλαρά, πνευμονία, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για το θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο.
>> > Και οι δημοσιογράφοι δεν λένε τίποτα.

>> > Είναι κάποια χρόνια που εμφανίστηκε η γνωστή πια γρίπη των πουλερικών.
>> > Παγκοσμίως οι δημοσιογράφοι μας πλημμύρισαν με πληροφορίες, πανικό,σήματα κινδύνου.
>> > Επιδημία, η πιο επικίνδυνη απ’ όλες, μια πανδημία!!! Μιλάγανε μόνο για την τρομακτική αυτή ασθένεια των πουλερικών.
>> > Και βέβαια, η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε το θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως. 250 θάνατοι σε 10 χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι το χρόνο.
>> > Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων το χρόνο παγκοσμίως.
>> > Μισό εκατομμύριο έναντι 25. Για ένα λεπτό. Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών; Γιατί πίσω από αυτά τα κοτόπουλα υπήρχε ένας «κόκορας», ένας κόκορας
>> > με μεγάλο λειρί.
>> > Η διεθνής φαρμακευτική Roche με το πασίγνωστο Tamiflú της πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις Ασιατικές χώρες.
>> > Ακόμα και αν το Tamiflú έχει αμφίβολη αποτελεσματικότητα, η Βρετανική Κυβέρνηση αγόρασε 14 εκατομμύρια δόσεις για την πρόληψη του πληθυσμού της.
>> > Με την γρίπη των πτηνών, η Roche και η Relenza, οι δύο μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που προμηθεύουν την αγορά με αντιγριππικά, κέρδισαν χιλιάδες εκατομμύρια δολάρια. Πρώτα με τα πουλερικά και τώρα με τα χοιρινά.
>> > Ναι, τώρα ξεκίνησε η ψύχωση της γρίπης των χοίρων. Και όλοι οι δημοσιογράφοι του κόσμου μιλάνε μόνο γι’αυτό.
>> > Πια δεν λένε τίποτα για την οικονομική κρίση ούτε τους βασανισμένους στο Guantánamo.
>> > Μόνο για τη γρίπη των χοίρων.
>> > Και διερωτώμαι: αν πίσω από τα πτηνά υπήρχε ένας «κόκορας», πίσω από τα γουρουνάκια να μην υπάρχει ένα «μεγάλο γουρούνι»;
>> > Ας δούμε τι λέει ένας υπεύθυνος των εργαστηρίων της Roche.
>> > ROCHE: Εμάς μας απασχολεί πολύ αυτή η πανδημία, τόσος πόνος, γι’ αυτό δίνουμε στην αγορά το θαυματουργό Tamiflú.
>> > - Και πόσο πωλείται το «θαυματουργό» Tamiflú; - Λοιπόν, είναι 50 δολάρια το κουτί.
>> > - 50 δολάρια το κουτί με τις κάψουλες; - Πρέπει να καταλάβετε κυρία ότι τα θαύματα πληρώνονται ακριβά.
>> > - Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτές οι εταιρείες βγάζουν μεγάλα κέρδη από τον δικό μας πόνο.
>> > Η εταιρεία Gilead Sciences της Β. Αμερικής έχει την πατέντα του Tamiflú.
>> > Ο κύριος μέτοχος αυτής της εταιρείας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία προσωπικότητα της αριστερής πολιτικής, τον Donald Rumsfeld, γραμματέα αμύνης του George Bush, υπεύθυνο για τον πόλεμο κατά του Ιράκ. Οι μέτοχοι των φαρμακευτικών Roche και Relenza τρίβουν τα χέρια τους, είναι ευτυχείς με τις πωλήσεις τους, που για άλλη μια φορά φέρουν εκατομμύρια, του αμφίβολου Tamiflú. Η πραγματική πανδημία είναι η απληστία, τα τεράστια κέρδη αυτών των ιδιοτελών της υγείας.


>> > Δεν αρνούμαστε τα απαραίτητα μέτρα πρόληψης που λαμβάνει η κάθε χώρα. Αλλά αν η γρίπη των χοιρινών είναι μια φοβερή πανδημία απ’ ό,τι λένε τα μέσα ενημέρωσης, εάν τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον απασχολεί
>> > τόσο πολύ αυτή η ασθένεια, γιατί δεν τη δηλώνει ως παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας και να δώσει εντολή να παρασκευασθούν γενικά φάρμακα για την αντιμετώπισή της; Να απορρίψει τις πατέντες της Roche και της Relenza και να κάνει διανομή δωρεάν γενικών φαρμάκων σε όλες τις χώρες και ειδικά στις πιο φτωχές. Αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση.

Το παραπάνω κείμενο δεν είναι δικό μου. Με εκφράζει όμως (αν και θα τα έχωνα λίγο πιο χοντρά) κι έτσι το ξεσήκωσα από τη στήλη του καλού συνάδελφου φαρμακοποιού Δημήτρη Καραγεωργίου (Γ.Γ. του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου) στο "Φαρμακευτικό Δελτίο". Αυτός πάλι το είχε ξεσηκώσει από ένα μπλογκ που δεν αναφέρεται. Ο Δημήτρης συμπληρώνει :" Παρ' όλα αυτά εμείς οι φαρμακοποιοί πως -έστω επικοινωνιακά- έχουμε λόγο ενημέρωσης και ελάχιστης παρέμβασης στην αυξανόμενη αγωνία του κόσμου, είναι ένα ζητούμενο. Περισσότερο από το πότε θα έρθουν τα εμβόλια, σε τι τιμές, τι θα κάνουν τα ασφαλιστικά ταμεία, τι επάρκεια θα έχουμε".

Και βέβαια έχει δίκιο. Οι περισσότεροι συνάδελφοι μοιάζουν με βολεμένους δεινόσαυρους πίσω από τη θαλπωρή του πάγκου τους, πολλές δε φορές με διοπτροφόρους λαδάδες, έτοιμους να εκμεταλλευτούν οικονομικά την ασθένεια, όπως ο γερο- λαδάς του Καζαντζάκη. Να συμπληρώσω πως οι μάσκες, τα γάντια και άλλα αναλώσιμα, ακολουθώντας το νόμο της ζήτησης, τείνουν να τριπλασιάσουν τις τιμές τους, επειδή έτσι κάποιοι γουστάρουν. Το μόνο που απομένει στον απλό κοσμάκη, όταν η επιστημοσύνη και η ψυχραιμία λουφάζουν, είναι η τρομολαγνεία που επιμελώς υποδαυλίζουν τα ΜΜΕ, άξια δουλικά των χορηγών τους. Γι' αυτό το φωνάζω κι απο 'δω. Μην σκιάζεστε ωρέ παιδιά, ούτε εσύ μπάρμπα Τάσο, που με παίρνεις τριάντα τηλέφωνα τη μέρα για τα κωλοεμβόλια που δε θα μου στείλουν παρά μόνο όταν η τιμή τους πιάσει ταβάνι. Δεν πρόκειται για πανδημία γρίππης. Πρόκειται για πανδημία κέρδους.

Ελπίζω όχι και για πανδημία ευπιστίας.

2ο ΣΧΟΛΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΚΑΚΙ ΜΕΓΑΝΗΣΙΟΥ

Το διάστημα από 21-25 Ιουνίου 2009 διοργανώθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το Σχολικό Πρωτάθλημα Σκάκι, υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Μεγανησίου. Το Πρωτάθλημα υπήρξε το επιστέγασμα των μαθημάτων που διήρκεσαν όλη τη σχολική χρονιά, με ικανοποιητική συμμετοχή και που έφεραν τους μαθητές του σκακιστικού τμήματος να κατακτούν δύο χρυσά, ένα αργυρό και ένα χάλκινο μετάλλιο στους σχολικούς αγώνες του νομού.

Όπως πέρσι, έτσι και φέτος η αγωνιστικότητα των μικρών αθλητών έμελλε να καθορίσει τον νικητή στον τελευταίο γύρο, ενώ το επίπεδο των παρτίδων ήταν κατά πολύ υψηλότερο από πέρυσι. Άξιος και αδιαφιλονίκητος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Σπύρος Κονιδάρης, της Γ’ Δημοτικού, με 9 βαθμούς σε 9 αγώνες! Δεύτερος ο Δημήτρης Πολίτης, της ΣΤ’ Δημοτικού με 7/9 και πολύ καλή εμφάνιση, ενώ την τρίτη θέση κατέλαβε η ευχάριστη έκπληξη των αγώνων Βασίλης Δάγλας, της Γ’ Δημοτικού με 5,5 β. Μιας και οι μαθητές του Δημοτικού έδειξαν τα δόντια τους σε αυτούς του Γυμνασίου, ως «Πρώτος Δημοτικού» βραβεύτηκε και ο πέμπτος της κατάταξης Μάριος Μάντζαρης.

Στους νικητές απονεμήθηκαν κύπελλα, από τον διοργανωτή και τον Δήμαρχο Μεγανησίου Στάθη Ζαβιτσάνο, ενώ ακολούθησε και αγώνας επίδειξης σιμουλτανέ από τον Παναγιώτη Κονιδάρη, με συμμετοχή όλων των παιδιών.

Ένα ακόμα σιμουλτανέ θα πραγματοποιηθεί από τον Μαιτρ Γεράσιμο Δάγλα, τον Αύγουστο, που μαζί με τις αξιέπαινες σκακιστικές δραστηριότητες στο Νυδρί, δημιουργούν ένα σκακιστικό και δη πολιτισμικό πυρήνα, που τόσο πολύ έλειπε όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί τα παιδιά, με φαντασία και δημιουργικότητα, μπορούν να κάνουν ματ στην ευτελή καθημερινότητα!

Η ΙΣΟΠΑΛΙΑ

Ζούσε κάποτε σε μια μακρινή χώρα στην Ανατολή ένας πανίσχυρος χαλίφης. Ήταν σκληρός και δραστήριος, με κοφτερό μυαλό, πάει να πει επικίνδυνος. Ο ηγεμόνας εκείνος είχε βρει έναν πολύ καλό τρόπο για να διατηρεί στο βασίλειό του την ειρήνη. Γνωρίζοντας πόσο οξύθυμοι και φιλοπόλεμοι μπορούσαν να αποδειχθούν οι εμίρηδές του, είχε κατορθώσει, άλλοτε με ακριβά δώρα, άλλοτε με πειθώ αλεπούς κι άλλοτε πάλι με λιγότερο γαλαντόμες πρακτικές, να τους πείσει πως ο πόλεμος δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους. Ο πόλεμος, έλεγε, ήταν παιδί της οπισθοδρόμησης και κουσούρι κακό της ράτσας τους. Στην πραγματικότητα βέβαια ήξερε πως ο πόλεμος δε μένει ποτέ στα σοκάκια, μα γοργά κυλάει κι απλώνεται σαν ορμητικό ρυάκι και στους δρόμους τους κεντρικούς και ίσως κάποτε να έφτανε και στο πλουμιστό παλάτι, στο οποίο ζούσε ο ίδιος με τη βασιλική φαμελιά και τους καλοθρεμμένους συμβουλάτορές του.

Ήξερε όμως καλά ο πονηρός χαλίφης πως οι μνησικακίες, οι έριδες και οι αψιμαχίες κυλούσαν μέσα στο αίμα των υπηκόων του. Γι’ αυτό και τους είχε αναγκάσει να λύνουν τις διαφορές τους με έναν, αν μη τι άλλο, πρωτότυπο όσο και αναίμακτο τρόπο. Αντί να αρματώνουν σιδερόφρακτους στρατούς, αντί να ερημώνουν τα σπίτια και τα χωράφια από αντρίκια χέρια, αντί να σπαταλούν χρυσά νομίσματα σε τόξα και γιαταγάνια και να καίνε τα σπαρτά και να ξεχερσώνουν τη γη και να σφάζουν τα κοπάδια και να ματοκυλάνε τους ανήμπορους και τους μάχιμους ομάδι, τους έβαζε να ξεκαθαρίζουν τα νιτερέσα τους παίζοντας σκάκι. Ναι, σκάκι!

Μια φορά λοιπόν το χρόνο, μάζευε όλους τους εμίρηδες σε κάποιο από τα θερινά του ανάκτορα και τους έβαζε να παίζουν μεταξύ τους, ώστε να εκτονωθεί το συσσωρευμένο μένος πάνω στην ξύλινη σκακιέρα, κι όχι στα εδάφη της επικράτειάς του. Με τον τρόπο αυτό η χώρα ευημερούσε, μα ευημερούσε και το πολύπλοκο εκείνο παιχνίδι, το σκάκι. Οι εμίρηδες γνώριζαν πολύ καλά πως το να μην είσαι ικανός παίκτης σου στερούσε όχι μόνο δόξα και φήμη, όχι μόνο την εύνοια του παντοδύναμου χαλίφη, μα και σημαντικά πλούτη, απ’ αυτά που προσπορίζει πάντα το κύρος. Οι αξιωματούχοι που δεν κατάφερναν να διακριθούν σε τέτοιους αγώνες, σχεδόν πάντα υποβιβάζονταν σε πιο παρακατιανές κάστες, βούλιαζαν στην ανυποληψία και απαιτούνταν από μέρους τους σκληρή και επίπονη προσπάθεια για να αξιωθούν να βρεθούν ξανά κοντά στο θρόνο.

Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, το σκάκι είχε γίνει το σύμβολο της δύναμης και της κυριαρχίας και κάθε εμίρης φρόντιζε να εξασκείται σ’ αυτό πολύ πιο συχνά απ’ όσο στις καμηλοδρομίες ή στο κυνήγι με γεράκια. Επιπλέον, μεριμνούσε ώστε τα παιδιά του και τα παιδιά των παιδιών του να ασχολούνται εξ απαλών ονύχων με το παιχνίδι, όπως εξάλλου συνέβαινε και με τους απρόθυμους υπηκόους του. Έτσι γινόταν, και το σκάκι είχε αποκτήσει κανονιστική θέση σ’ ολάκερο το χαλιφάτο, αφού όσο μεγαλύτερη δυναμικότητα επιτύγχανε κάποιος, τόσο αυξάνονταν και οι πιθανότητες ανάρρησης σε σημαντικούς διοικητικούς θώκους.

Ωστόσο τα εξήντα τέσσερα τετράγωνα της σκακιέρας δεν ήταν αποκλειστικά πεδίο μάχης λαμπρό. Υπήρχαν φορές που είχαν αναδείξει προσωρινές ή μονιμότερες συμμαχίες, που συνήθως καθορίζονταν από τις συγκυρίες ή τις επί μέρους επιδιώξεις των αξιωματούχων. Υπήρχε και μια περίπτωση δύο αντρών όπου η μάχη με τους άσπρους και μαύρους πεσσούς ήταν προέκταση της φιλίας τους. Μιας φιλίας ονομαστής και αξιομνημόνευτης σε όλο το βασίλειο. Ο ένας ήταν ένας γηραιός εμίρης με μακριά λευκή γενειάδα. Θεωρούνταν τόσο σοφός που τον αποκαλούσαν ακριβώς έτσι : ο Σοφός. Ο άλλος δεν ήταν παρά ο νεαρότερος από όσους συμμετείχαν σ’ εκείνους τους ιδιότυπους αγώνες. Η βαθιά φιλία που συνέδεε τους δύο άντρες, παρά τη διαφορά της ηλικίας τους, δεν έβρισκε σκοντάματα στις παρτίδες σκακιού, πόσο μάλλον που το σκάκι αποτελούσε προέκτασή της. Πολλές φορές τους είχαν δει να επισκέπτονται ο ένας την εστία του άλλου, χωρίς σουραύλια και κύμβαλα, χωρίς συνοδείες και ακολούθους και άλλες περιττές επισημότητες, έτσι, απλά και ζεστά. Και αμέτρητες ακόμα φορές τους είχαν δει να παίζουν σκάκι, τη μία παρτίδα μετά την άλλη, ξανά και ξανά, αντλώντας από το παιχνίδι όλη την ικανοποίηση που αυτό μπορεί να προσφέρει στους μύστες. Και έλεγαν πως είχαν κάτι αλλιώτικο εκείνες οι παρτίδες. Λες και τα κομμάτια δεν τα κινούσε η δίψα της νίκης και ο καιροσκοπισμός, όπως συνηθιζόταν, μα η στρατηγική και η φαντασία. Όμως εκείνη η σφυρηλατημένη στο αμόνι του χρόνου φιλία έμελλε κάποτε να δοκιμαστεί για τα καλά.

Ήταν σε μια από τις ετήσιες συναντήσεις των εμίρηδων στα ανάκτορα που έλαχε να συμβεί αυτό. Μετά από ανελέητες μάχες, διαγκωνισμούς και μηχανορραφίες μέσα κι έξω από τα ασπρόμαυρα τραπέζια, η κατάσταση είχε πάρει να ξεκαθαρίζει. Το έβλεπε κανείς ξεκάθαρα στα πρόσωπα των εμίρηδων. Όσοι είχαν πετύχει αρκετές νίκες είχαν φορέσει τα πιο πλατιά τους χαμόγελα και δεν μπορούσαν να κρύψουν την άγρια χαρά που φούσκωνε στα στήθια τους. Όσοι ανήκαν στο στρατόπεδο των ηττημένων παρέμεναν απομονωμένοι και κατηφείς ή στριμώχνονταν στις γωνιές, ο ένας κοντά στον άλλο, όπως τα ζώα που κινδυνεύουν. Υπήρχε και μια μερίδα σκακιστών που εξαρτιόνταν η επιτυχία τους από τον αγώνα της τελευταίας μέρας, ανάμεσά τους κι οι δύο φίλοι, ο Σοφός και ο νέος.

Την τελευταία νύχτα ο νέος δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Η θεά Κάισσα τα έφερε έτσι που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει στην πιο κρίσιμη παρτίδα τον αγαπημένο του φίλο. Τον επισκέφτηκε στο κατάλυμά του όταν οι δάδες είχαν πάρει να σβήνουν. Ο Σοφός τον υποδέχτηκε ξαφνιασμένος, καθώς τύλιγε γύρω του ένα λινό μανδύα.

«Ποιο καλό όνειρο σε κρατάει ξύπνιο τέτοιαν ώρα;» αναρωτήθηκε.

«Δεν είναι όνειρο καλέ μου φίλε» απάντησε βιαστικά ο νέος «μόνο η ανησυχία και ένα σφίξιμο με συντρόφεψαν στην κλίνη μου».

«Ανησυχία; Για ποιο πράγμα;»

«Δεν το ξέρεις άραγε ήδη; Αύριο θα κονταροχτυπηθούμε οι δυο μας. Εσύ παίζεις με τα λευκά κομμάτια κι εγώ με τα μαύρα. Όποιος από τους δυο μας χάσει, χάνεται. Τι θα κάνουμε;»

Ο γέρος κούνησε το κεφάλι του χαμογελώντας.

«Δεν είσαι από αυτούς που φοβούνται τον αντίπαλο, όταν μάλιστα τον ξέρουν σαν την απαλάμη τους. Είσαι πολύ δυνατός παίκτης. Θαρρώ πως ούτε κι ήττα σε τρομάζει. Κάτι άλλο ήρθες να μου πεις».

Ο νέος κατέβασε το κεφάλι. Έμεινε για λίγο σιωπηλός και μετά μίλησε κομπιάζοντας.

«Είδα και τα υπόλοιπα αποτελέσματα. Αρκεί μια ισοπαλία για να σωθούμε και οι δυο μας. Αυτό ήρθα να σου προτείνω».

«Να σωθούμε; Θα σωθούμε τάχα;» μονολόγησε ο Σοφός.

«Τι εννοείς; Δεν καταλαβαίνω» ρώτησε ο νέος, μα ο Σοφός σαν να μην τον άκουσε ρώτησε με τη σειρά του.

«Και ποιος θα είναι ο αντίκτυπος της ισοπαλίας μας στους άλλους εμίρηδες;»

«Κάποιος άλλος θα υποβιβαστεί αντί για μας. Είναι πολλοί οι υποψήφιοι. Τι σε κόφτει όμως γι’ αυτούς; Σάμπως δεν ήταν αντίπαλοί μας από την αρχή;»

«Σκέφτομαι τα παιδιά σου. Τους έχεις μάθει σκάκι, έτσι δεν είναι; Αναρωτιέμαι επίσης τι θα σκεφτόσουν αν ήσουν στη δυσχερή θέση να εξαρτάται η δική σου υποβάθμιση από κάποιους άλλους. Δε με μέλλει ωστόσο γι’ αυτούς. Εμάς τους δυο αναλογίζομαι καλέ μου φίλε».

Ο νέος ανασήκωσε τους ώμους. Ο γέρος εκείνο το βράδυ μιλούσε σιβυλλικά. Μακρά σιωπή επικράτησε στο δώμα. Από το ανοικτό κρεμμυδοειδές παράθυρο έμπαινε μόνο μια απαλή αύρα και έφταναν κάποια μακρινά κρωξίματα από νυχτοπούλια. Ο Σοφός σηκώθηκε και φύσηξε το κερί. Το φεγγαρίσιο αντιφέγγισμα κύλησε στο ξύλινο πάτωμα, ήταν όμως τόσο αχνό που δεν αρκούσε για να φωτίσει τα πρόσωπά τους.

«Μα…το κερί αργούσε να σωθεί. Κι η νύχτα αργεί ακόμα να περάσει» διαμαρτυρήθηκε ο νέος.

«Ζούμε σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο. Το κερί είναι η φιλία μας, είναι το σκάκι, είναι όλα όσα μας φωτίζουν τα πρόσωπα. Χωρίς αυτά, υπάρχει μόνο σκοτάδι. Τέτοιο, που δε μπορούμε να κοιταχτούμε στα μάτια. Τόσο, που δεν αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Ακόμα χειρότερα, δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Το είδωλο μας στον καθρέφτη θα παραμείνει ζοφερό. Και η αυγή, όπως πολύ σωστά παρατήρησες, αργεί να φτάσει».

Ο νέος δεν αποκρίθηκε. Έσκυψε μόνο το κεφάλι και έπεσε σε περισυλλογή. Άρχιζε να καταλαβαίνει τι προσπαθούσε να του πει ο Σοφός εμίρης. Εκείνος τότε συνέχισε.

«Η θεά Κάισσα δε μου φυλάει πολλά χρόνια ακόμα στο δισάκι μου. Μην προσπαθείς να μου στερήσεις τα λίγα που μου απομένουν και που με κάνουν να μη ντρέπομαι γι’ αυτά. Τη φιλία, την τιμιότητα, το φιλότιμο, την ακεραιότητα, τη συμπόνια και το κουράγιο. Α, ναι. Και το σκάκι».

Ο νέος σηκώθηκε και σκούπισε αργά με την ανάστροφη της παλάμης του το υγρό του μάγουλο. Έσκυψε μετά και φίλησε το χέρι του Σοφού.

«Αύριο λοιπόν. Καλυνύχτα» είπε και χάθηκε στους μισοσκότεινους διαδρόμους του παλατιού.

Την επομένη στο μεγάλο ντιβάν, λίγο πριν την έναρξη των τελευταίων αγώνων, μπορούσε κανείς να αισθανθεί την ένταση στον αέρα. Οι εμίρηδες έφτιαχναν μικρές ομάδες και σχολίαζαν με θόρυβο τα μέχρι τότε αποτελέσματα. Μόνο ο νέος έμενε καθιστός στη σκακιέρα του, αμίλητος, χωρίς να συμμετέχει. Είχε αποφασίσει να παίξει την παρτίδα καθαρά και ας κέρδιζε ο καλύτερος. Σκεφτόταν τι θα μπορούσε να δοκιμάσει με το γέροντα, αφού είχαν παίξει μυριάδες φορές ως τώρα και γνώριζε ο ένας το παιχνίδι του άλλου σαν κάλπικη δεκάρα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως οι μέχρι τότε παρτίδες τους ήσαν μοιρασμένες. Άλλοτε επικρατούσε το ήρεμο στρατηγικό παιχνίδι του Σοφού κι άλλοτε το δυναμικό και επιθετικό που χαρακτήριζε τον ίδιο. Μόνο που τούτο το παιχνίδι ήταν πολύ διαφορετικό. Όχι γιατί τον έφερνε μπροστά στο ενδεχόμενο της ήττας, μα επειδή ήξερε πόσο κακό θα μπορούσε να κάνει στο φίλο του νικώντας.

Όταν ο χαλίφης μπήκε στη χρυσοποίκιλτη αίθουσα, τα μουρμουρητά κόπασαν μονομιάς και, μετά από κάποια σύντομα διαδικαστικά, όλοι έσπευσαν να καθίσουν στις θέσεις τους για τον τελευταίο γύρο. Ο Σοφός έσφιξε με θέρμη το χέρι του νέου και αντάλλαξαν ένα πλατύ χαμόγελο. Οι πρώτες κινήσεις παίχτηκαν γρήγορα:

1.δ4, δ5 2. γ4

Ο νέος τότε σταμάτησε. Δάγκωνε τα χείλια του και έστεκε αναποφάσιστος. Ξαφνικά του ήρθε μια ιδέα. Θα μπορούσε να εφαρμόσει ένα σχέδιο πρωτότυπο, που ποτέ πριν δεν είχε αποτολμήσει. Ήξερε πως η ιδέα του ήταν τολμηρή και επιθετική, μα συνάμα ριψοκίνδυνη αφού έκοβε όλες τις γέφυρες πίσω της, ισορροπώντας την παρτίδα στο χείλος του γκρεμού. Μα μια τόσο σημαντική παρτίδα, μόνο επί ξυρού ακμής μπορούσε να παιχτεί:

2….ε5.

Ο γερο- εμίρης φάνηκε να ξαφνιάζεται από την παράδοξη κίνηση. Στο νέο φάνηκε πως γελούσε πίσω από την άσπρη γενειάδα του, μα δε θα έπαιρνε κι όρκο γι’ αυτό. Ο Σοφός μετά από λίγη σκέψη έκοψε το πιόνι. Ακολούθησαν μερικές ακόμα κινήσεις με γοργό ρυθμό.

3. δε5, δ4 4. ε3, Αβ4+ 5. Αδ2, δε3.

Σε εκείνο το σημείο ο νέος είδε με τα μάτια της φαντασίας του μια παγίδα. Αρκούσε ο Σοφός να υποτιμήσει τη θέση για να την δει να καταρρέει ως εξής: 6. Α:β4, εζ2+ 7. Ρε2, ζ:η1=Ι+ 8. Π:η1, Αη4+. Ήταν δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο; Υπήρχε περίπτωση ο γέροντας να επιθυμούσε την ήττα του; Όχι! Μετά από κάμποση σκέψη ο άντρας πίσω από τα λευκά έπαιξε

6. Βα4+ και η σκακιέρα πήρε φωτιά καθώς κανείς από τους δύο βασιλιάδες δε θα μπορούσε πια να αισθάνεται ασφαλής. Ο νέος ένιωσε την κάψα στον λαιμό του και βλέποντας ότι χάνει υλικό πέρασε στην αντεπίθεση.

6.…Ιγ6 7. Α:β4, εζ2+ 8. Ρ:ζ2, Βθ4+ 9.η3, Βδ4+ 10. Ρε1, Βε4+

Αυτό ήταν και το πιο δύσκολο σημείο στην παρτίδα. Ο άντρας με τα μαύρα έβλεπε πως θα μπορούσε να κερδίσει τώρα έναν ολόκληρο πύργο. Αυτό όμως θα άφηνε τον αντίπαλο βασιλιά να κρυφτεί και τον δικό του έρμαιο στα νύχια των λευκών κομματιών. Μετρούσε και ξαναμετρούσε τις διακλαδώσεις του παιχνιδιού, μα δεν μπορούσε να δει στο βάθος του λαβυρίνθου. Δίπλα τους σχεδόν, δύο άλλοι εμίρηδες σηκώνονταν από τη σκακιέρα έχοντας κάνει μια επιδεικτικά σύντομη και προκλητικά προσυμφωνημένη ισοπαλία. Έμοιαζαν ικανοποιημένοι, προφανώς γιατί έτσι είχαν γλιτώσει το τομάρι τους, τουλάχιστον για ένα χρόνο ακόμη. Ο νέος συγκεντρώθηκε ξανά στην παρτίδα του. Έριξε μια φευγαλέα ματιά στον Σοφό. Έμοιαζε κι εκείνος απορροφημένος, μα αυτή τη φορά ένα ανεξιχνίαστο χαμόγελο είχε ξεχαστεί στο γαλήνιο πρόσωπό του. Και τότε ο νέος συνειδητοποίησε κάτι που είχε παραβλέψει μέσα στην άψη της μάχης. Συνειδητοποίησε πως θα μπορούσε απλά να εκβιάσει την ισοπαλία με επανάληψη των κινήσεων. Αν αποδεικνυόταν αδηφάγος μπορούσε να προκαλέσει τη θεά Κάισσα και στο τέλος να ηττηθεί. Είχε ωστόσο κάνει το καθήκον του.

11. Ρζ2, Βδ4+ 12. Ρε1, Βε4+ έπαιξε και αλληλοκοιτάχτηκε με το φίλο του. Μεμιάς έσφιξαν τα χέρια, πιο δυνατά από ποτέ, και συμφώνησαν μια λυτρωτική ισοπαλία.

Η ισοπαλία έδωσε στους δύο φίλους το δικαίωμα να παραμείνουν στην κορυφή της πυραμίδας και να εξακολουθήσουν να έχουν την εύνοια του χαλίφη. Όμως κανείς από τότε δεν τους ξαναείδε να συμμετέχουν στους ετήσιους αγώνες. Αποτραβήχτηκαν στα εμιράτα τους και ποτέ πια δεν εμφανίστηκαν στο έκπαγλο σεράι, στη Μεγάλη Πόλη. Μολονότι αποκομμένοι από τις σκακιστικές μάχες δεν έπαψαν να πραγματοποιούν τις καθιερωμένες τους επισκέψεις και να παίζουν το λατρεμένο τους παιχνίδι για κάμποσα χρόνια ακόμα, μέχρις ότου ο Σοφός εμίρης άφησε την τελευταία του πνοή.

Λίγο καιρό αργότερα παραδόθηκε μια παλιά και φθαρμένη περγαμηνή στα χέρια του νεαρού εμίρη. Γνώρισε αμέσως το γραφικό χαρακτήρα του παλιού του φίλου. Με τρεμάμενα χέρια διάβασε σ’ αυτήν τις αναλύσεις του Σοφού που αποδείκνυαν πως θα έπρεπε να είχε πάρει εκείνον τον πύργο, με πολύ καλές τύχες να νικήσει στην παρτίδα. Όμως ο νέος γνώριζε καλά πια, πως στη ζυγαριά της ψυχής του βάραινε πιότερο εκείνη η ισοπαλία, απ’ όλες τις νίκες του κόσμου. Γιατί ενώ είχε πολλά ψεγάδια για τα οποία θα μπορούσε να ντρέπεται, ανάμεσα σ’ αυτά δεν ήταν το σκάκι.

…………………………………………………………………………..

Υ.Γ. Η ιστορία είναι φανταστική, μα άλλο τόσο θα μπορούσε να είναι και πραγματική (όπως και το πρόσφατο γεγονός που την ενέπνευσε). Η παρτίδα εντούτοις είναι πέρα από κάθε αμφιβολία υπαρκτή. Έπαιζα μαύρος εναντίον του αδερφικού φίλου Νίκου Δ. Δεν κέρδισα χρήματα ή δόξα μετά το τέλος της,

ούτε που έγινα καλύτερος σκακιστής. Όμως θαρρώ πως έγινα λίγο καλύτερος άνθρωπος.

..........................................................................................................................

* Το άρθρο γράφτηκε για το ιστολόγιο του Γάτου του Σρέντιγκερ (www.skakistiko.blogspot.com).

** Η αφορμή ήταν τα όσα συνέβησαν στο τελευταίο Πρωτάθλημα Ελλάδας στο σκάκι. Εκεί όπου κάποιες ομάδες δε δίστασαν να στήσουν αγώνες και να προσυμφωνήσουν αποτελέσματα (εξανάγκασαν τους παίκτες τους, ακόμα και τα παιδιά, σε σύντομες ισοπαλίες και στις δώδεκα σκακιέρες), ώστε να πετύχουν τους εφήμερους στόχους τους (ψωροχρήματα, παραμονή στην κατηγορία, βοήθεια σε θυγατρικά σωματεία κτλ).

ΤΙ ΘΑ (ΕΛ)ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ «ΜΑΡΜΑΡΑ»;

Καταρχήν σιχαίνομαι να τα ονομάζω «μάρμαρα». Μάρμαρα ήταν όταν τα λατόμησαν από την Πεντέλη. Μετά λαξεύτηκαν, έγιναν γλυπτά, έργα τέχνης, σημείο πολιτισμού και τέλος σύμβολο αξιών.

Ως τέτοια, «δικαιώνουν» τον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου Νιλ Μακ Γκρέγκορ που, στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί τα βρετανικά συμφέροντα, δήλωσε πως τα μάρμαρα αποτελούν διαπολιτισμικό και παγκόσμιο μνημείο και άρα ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους. Ή τουλάχιστον σε όλους όσους πληρώσουν εισιτήριο για να μπουν στη Duveen Galery.

«Τα γλυπτά του Παρθενώνα επιτελούν το μέγιστο καλό στο μουσείο που βρίσκονται διότι οι επισκέπτες μπορούν να τα δουν στο ευρύτερο ιστορικό τους πλαίσιο. Το Βρετανικό Μουσείο είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας, καθώς σ' αυτό μπορούν να συγκεντρωθούν τα επιτεύγματα του ανθρώπου σε κάθε γωνιά της Γης», είπε ακόμα ο Μακ Γκρέγκορ στον τύπο. Καμία έκπληξη. Ένας υπάλληλος της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας που εξακολουθεί να ντύνει τα επιχειρήματά του με τα ξεφτίδια από το σάβανο της αποικιοκρατίας.

Δε θα μπω στη διαδικασία να σχολιάσω το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης και ποιανού ήταν όραμα και ποιανού δεν ήταν. Θα πω πάντως πως συμφωνώ με την έκταση που προσπάθησε να δώσει το Υπουργείο Πολιτισμού στο θέμα με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου. Από την άλλη βέβαια, τα βρετανικά αυτιά δεν ιδρώνουν εύκολα (και δεν ξέρω αν ευθύνεται η ελλιπής τριχοφυΐα τους γι’ αυτό). Αν μη τι άλλο κάναμε ανέξοδα την απαραίτητη διαφήμιση. Όσο για τη φύλαξη των γλυπτών της ζωοφόρου στο Βρετανικό Μουσείο, δε θυμάμαι να με εμπόδισε κανείς να τα χαϊδέψω. Αλλά αυτά όλα είναι μπούρδες. Πολύ θα ήθελα να είχαν την τιμιότητα να παραδεχτούν πως ο Τόμας Μπρους, έβδομος λόρδος του Έλγιν, έδρασε ως βάνδαλος, όπως έλεγε και ο συχωρεμένος ο Μπάιρον. Φυσικά τα «μάρμαρα» τα πήρε με τις ευλογίες των τότε Αρχών. Αλλά τα πήρε και με κάτι αλυσοπρίονα, να! μετά συγχωρήσεως.

Αναρωτιέμαι τι γνώμη θα είχε ο κύριος Μακ Γκρέγκορ αν του βουτάγαμε, ξέρω γω, το μισό κράνος του Σάτον Χου, το μισό οψιδιανό καθρέφτη του Τζων Ντη, τη μισή Globe Universel, τα μισά κοσμήματα της βασίλισσας Βικτωρίας και ίσως το μισό αντίτυπο της Μάγκνα Κάρτα. Έτσι για αρχή. Τι τα θέλετε όμως; Εκτός του ότι τα επονομαζόμενα Ελγίνεια είναι ίσως ο πιο σημαντικός πόλος έλξης του Βρετανικού Μουσείου και άρα λίρα εκατό, η διεύθυνσή του δε θα τολμούσε ποτέ να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Ποιος ξέρει από ποιες εσχατιές του κόσμου θα ξεπηδούσαν τότε οι κάθε λογής αξιώσεις.

.

Εν τοιαύτη περιπτώσει πάντως, μπάρμπα Μακ Γκρέγκορ, μην κάνεις δηλώσεις για «πολιτιστικά επιτεύγματα που ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους» γιατί αυτά περιλαμβάνουν και ορισμένα δικά σου. Όχι «τα μάσατα- μάσατα και τα σάσατα- μάσατα», που έλεγε κι ο Κλυν. Αν πάντως κάποτε το αποφασίσεις να κάνεις το καλό για την έρμη τη διχοτομημένη πομπή των Παναθηναίων, μη λησμονήσεις να στείλεις και στο σύντροφο Μουμπάρακ τη στήλη της Ροζέτας και τα κτερίσματα του δύσμοιρου Τουτ-ανκ-Αμόν.

.

Γιατί μην κοιτάς τους Έλληνες. Αυτές οι μούμιες είναι να μη σε καταραστούν…

ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ

ΔΙΑΤΑΓΜΑ

"Περί απαγορεύσεως του καπνίζειν εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων"

ΟΘΩΝ

ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Θέλοντες να προλάβωμεν όσον ενέστι τα εξ ενδεχομένων πυρκαϊών δυστυχήματα, επί τη προτάσει του Ημετέρου επί των Εσωτερικών Υπουργού,

απεφασίσαμεν και διαττάτομεν.

Α'. Απαγορεύεται η χρήσις του καπνίζειν είτε δια καπνοσυρίγκων (τσιμπουκιών), είτε δια σιγάρων, εις πάντας εν γένει τους υπαλλήλους και υπηρέτας του Κράτους εντός των δημοσίων γραφείων και καταστημάτων.

Β'. Η απαγόρευσις αυτή επεκτείνεται και εις πάντα άλλον προσερχόμενον εις τα ειρημένα καταστήματα και γραφεία, χάριν υποθέσεως ή άλλης τινός αιτίας.

Γ'. Ο Ημέτερος επί των Εσωτερικών Υπουργός θέλει δημοσιεύσει και εκτελέσει το παρόν Διάταγμα.

Εν Αθήναις, την 31 Ιουλίου 1856

Εν ονόματι του Βασιλέως

Η Βασίλισσα

ΑΜΑΛΙΑ

..........................................................................................................................

Η αναμετάδοση του κειμένου γίνεται, χωρίς την άδεια του μπλόγκερ, από το φιλικό και αγαπητό ιστολόγιο www.nikiana.wordpress.com . Οι τονισμοί είναι δικοί μου.

Το μόνο που μου απομένει να σχολιάσω είναι πως εμείς εφαρμόζουμε το μέτρο ένα μήνα πριν την Αμαλία και πως αναμένεται να έχει τα ίδια εντυπωσιακά αποτελέσματα με τότε.

Υ.Γ. Αλήθεια, απαγορεύτηκαν και τα τσιμπούκια; Θα μείνει πολύς κόσμος άνεργος...